poniedziałek, 9 maja 2016

Rozdział 6

Ta daaam! :D Witam Was serdecznie i już na wstępie zaznaczam, iż ów rozdział jest niesamowicie ważny, więc jest również odpowiednio długi. ;) Ostatnio nie mogę się oderwać od komputera, taką mam wenę, żeby się wypisać, aczkolwiek moje palce i nadgarstki odmawiają mi posłuszeństwa :D Ale nic to, jak zawsze warto było. I chciałabym jeszcze dodać ogromne podziękowania za ponad 500 wyświetleń!!! Jesteście niesamowici! Właśnie dla takich momentów warto pisać i zarywać noce! Jeszcze raz bardzo dziękuję <3 <3 <3 i zapraszam do czytania! Enjoy!!!

Zuza :*

                                                                   ***
Nieustająca fala ciągłych nieszczęść i trosk pochłonęła cały pałac Topkapi. Tragiczny stan sułtanki Hurrem udzielał się wszystkim mieszkańcom monumentalnej twierdzy. W haremie panował jeden wielki chaos. Nikt nie trzymał tego w ryzach tak, jak robiła to wielka Sułtanka. Z każdym dniem czuła się coraz gorzej. Na rozkaz Sułtana, całego świata do Konstantynopola zjechali medycy, by przywrócić jego ukochaną do zdrowia. Nie tylko stolica, a i całe Imperium odczuło kryzys. Biedny Muhibbi, zamiast rządzić państwem i podbijać kolejne tereny, całe dnie spędzał przy rudowłosej piękności. Nie mógł dopuścić do siebie tej myśli, że jego Hurrem, może odejść z tego świata. Serce mu pękało z każdym spojrzeniem na cierpienie żony. Ona umierała fizycznie, a Sulejman konał z miłości. Wiecznie siedząc na niewygodnym stołku przy wielkim łożu, władca świata nabawił się schorzeń kręgosłupa. Jednak czym był ból pleców, w porównaniu z więdnącym sercem? Codziennie uraczał swoją miłość nowymi wierszami płynącymi z utęsknionej duszy, roniąc przy tym gorzkie łzy rozpaczy. Również i Mihrimah, która tak bardzo kochała swoją matkę, siedziała całymi dniami w komnacie i, z płynącymi łzami po rumianych policzkach, wspominała beztroskie czasy dzieciństwa, kiedy wszystko było takie proste. Teraz ciągle musiała mieć się na baczności, gdyż w każdej chwili mogła nadejść, uchowaj Boże, wieść o rychłej śmierci Sułtanki. Parę dni temu, Rustem Pasza, wyjechał w ważnej sprawie i jak dotąd nie ma o nim, żadnej wieści. W tych ciężkich chwilach, Mihrimah pragnęła, aby jej dzieci jeszcze mocniej odczuły jej troskę i miłość, więc każdego wieczoru zbierali się w jej komnacie i spożywając razem wieczerzę, napawali się swoją obecnością. Pewnego dnia do zamku przybył nieznajomy posłaniec. O dziwo, nie przyszedł najpierw do Sułtana, lecz do jego jedynej córki.
-Pani, pewien posłaniec uprzejmie prosi o audiencję.-przekazała jedna ze sług.
-Doprawdy? A kimże jest ów człowiek?- Mihrimah uniosła brew i z pytającym wzrokiem popatrzyła na niewolnicę.
-Nie wiem, Pani. Podobnież to jeden z gońców Rustema Paszy.
-To niemożliwe. Znam każdego sługę mojego męża. I o nim bym słyszała.-na twarzy sułtanki pojawił się cień niepokoju.- No dobrze, wpuść go.
Drzwi komnaty otworzyły się, a w nich stanął wysoki mężczyzna z zasłoniętą twarzą. Przez grube płachty materiału widać było tylko ciemne, błyszczące oczy, które przeszywały Mihrimah wzrokiem. Kobieta uniosła głowę i dała dłonią znać, aby podszedł bliżej. Posłaniec ukłonił się nisko. Nic nie mówiąc, postawił ogromną skrzynię na posadzce, przed sułtanką.
- Pani, z bólem w sercu składam kondolencje.- rzekł człowiek tajemniczym, choć fałszywym tonem. – Sprawiedliwość nareszcie dosięgnęła również Twojego męża. Wiem jednak, że na pewno ten prezent cię nie rozczaruje…- urwał mężczyzna i kłaniając się, w mgnieniu oka wyszedł z pomieszczenia.
-Zaraz!- krzyknęła w pustą przestrzeń Mihrimah.- Od kogo jest ten podarunek?- dokończyła sama do siebie.- Straże! Otwórzcie tą skrzynię!
Jeden ze strażników uchylił wieko mosiężnego pudła. Z wnętrza ulotnił się nieprzyjemny zapach zgnilizny. W środku znajdowała się czyjaś głowa. Sułtanka jednak dobrze wiedziała do kogo należy.
-Rustem!- krzyknęła przerażona kobieta zasłaniając usta. Odwróciła wzrok i od razu pomyślała o swoim potomstwie. „Jak oni to zniosą?! Humasah tak bardzo była związana z ojcem, a mały Osman uwielbiał jeździć z nim na polowania. A ja? Ja nigdy go nie kochałam. Zawsze wzbudzał we mnie odrazę. Nie dlatego, że nie był przystojny, czy jakoś pociągający, jednak odrzucała mnie w nim jego chorobliwa zazdrość i przenikająca go do szpiku kości nienawiść i złośliwość. Tyle wyrządzonych przez niego krzywd, tyle niewinnych osób straciło przez niego życie… I jego sprawiedliwość dosięgnęła… Ale któż mógł to uczynić? Czy to poplecznicy Mustafy? A może janczarzy?” Tyle pytań, na które sułtanka nie znała odpowiedzi, zasypało ją w sekundę. „Co zrobić?! Najrozsądniej byłoby udać się do ojca, jednak Sułtan miał tyle zmartwień na głowie… Z drugiej strony, jeżeli tego nie zrobię, może to być uznane jako mój udział w jego egzekucji…” – Straże! Zabierzcie stąd to… Ech, tą przeklętą skrzynię. – spojrzała jeszcze raz na pudło z obrzydzeniem.- Nazli!
Do komnaty weszła drobniutka kobieta. Nazli Hatun była najbardziej zaufaną służącą Mihrimah. Niewolnica ukłoniła się i popatrzyła na sułtankę pytająco.
-Przekaż Ayse, że chciałabym ją widzieć. – powiedziała córka Sułtana z fałszywym smutkiem na twarzy.- Niech przyprowadzi również Osmana. To bardzo pilne.- po chwili namysłu dodała jeszcze.- Powiedz im to wieczorem, a ja teraz udam się do Padyszacha.
- Jak rozkażesz, Pani.-sługa ukłoniła się i wyszła z pomieszczenia.
Mihrimah spojrzała przez okna i westchnęła. „Mam wrażenie, że to nie koniec nieszczęść. Boże uchowaj.” Sułtanka uniosła ręce w geście modlitwy.
                                                                          ***
Ayse spacerowała po pałacowym ogrodzie, trzymając swojego młodszego braciszka z rękę. Sułtanka cichutko podśpiewywała. Mały Osman z zachwytem przysłuchiwał się siostrze i wesoło poskakiwał do rytmu. Humasah uśmiechnęła się, widząc, że chłopcu podoba się jej śpiew. Postanowiła zabrać go nad wielką fontannę, będącą w samym centrum wielkiego ogrodu. Obydwoje usiedli na skraju marmuru i przyglądali się przepięknym różom, które w o taj porze przybierały piękny, krwistoczerwony kolor. Złotowłosa nuciła wesołą melodię, gdy nagle na gałęzi pobliskiego drzewa usiadł mały słowik. Były one rzadko spotykanymi ptakami, więc Ayse na chwilę ucichła, by jemu się przyjrzeć. Ptak natychmiast powtórzył ostatnio usłyszaną melodię. Osman aż pisnął z radości i ponaglił siostrę, aby zaśpiewała dalej. Zachwycona dziewczyna wydała z siebie parę melodyjnych dźwięków i ponownie zamilkła. Słowik zaćwierkał tą samą frazę. Rozweselona sułtanka śpiewała wraz ze stworzeniem jeszcze przez parę minut. Tą sielankę przerwał haremowy sługa wykrzykując donośnie, co niezwłocznie spłoszyło maleńkiego słowika: „Destur! Sułtan Sulejman Han Hazletleri! Na te słowa, dziewczę skłoniło głowę, dając do zrozumienia bratu, by uczynił to samo. Wtem zza zakrętu, spokojnym krokiem podszedł zapowiadany Padyszach. Na widok wnucząt, na twarzy władcy pojawił się szczery uśmiech.
-Humasah, moja cudowna wnuczko.-powiedział z miłością Sulejman, całując dziewczynę w czoło.- Masz przepiękny głos, moja najśliczniejsza. Nawet ptaki milknął, gdy słyszą twój anielski śpiew.-spojrzał na wnuczkę z podziwem.-Osman, mój dzielny lwie.- mówiąc to, uniósł małego chłopca na ręce. Jednak z powodu ogromnego bólu kręgosłupa, po chwili delikatnie odstawił malca na ziemię.- Moje skarby, nawet nie wyobrażacie sobie, jaka to ulga wyjść z tego przeklętego pałacu na świeże powietrze i zaczerpnąć zapachu tych niezwykłych kwatów. No i oczywiście posłuchać przecudnego śpiewu mojej złotowłosej Ayse, królowej ptaków.-mrugnął okiem do dzieci.
Rodzina spacerowała długo po ogrodzie, powoli przemierzając nowe ścieżki i rozkoszując się słodką wonią wiosennych róż. Tą nieziemską przechadzkę, przerwał Aga, który pospiesznie podbiegł do Sułtana i zdyszanym głosem wyszeptał:
-Panie… jakby to powiedzieć… sułtanka Hurrem…
Sulejman spojrzał w oczy sługi z niepokojem.
-Co z nią?!
-Panie, Haseki dogorywa…- odparł ze smutkiem Aga.

Padyszach natychmiast opuścił wnuczęta i szybkim krokiem ruszył w stronę zamku.
                             













piątek, 29 kwietnia 2016

Rozdział 5

Na wstępie chciałabym się wytłumaczyć z mojej nieobecności na blogu. Ogólnie rzecz biorąc chodzi o szkołę, a konkretnie o nawał nauki jaki ciąży na każdym uczniu liceum. Drugą sprawą jest totalny brak zapału i weny. A gdy brak weny, to lepiej nie pisać, bo można skutecznie znudzić czytelnika. Także tyle, jeżeli chodzi o moją przerwę od pisania. Bardzo przepraszam i postaram się częściej dodawać posty i urzekać Was historią o pięknej miłości, która bądź co bądź dopiero się rozkręca ;)
Miłego czytania!!! :*




                                                                              ***


         Sułtanka usiadła na miękkiej sofie i spojrzała przez okno. „Jak tutaj pięknie, tak cicho, nareszcie może zaznam odrobiny spokoju…”
Wieczorem, Mahidevran wzięła długą i odprężającą kąpiel w hammamie, a następnie rozkazała służącej sprowadzić pałacową masażystkę. Dawno nie czuła się tak odprężona i zrelaksowana. Tę niebiańską sielankę przerwała Fidan.
-Pani, pałacowa kalfa, Raziye, czeka pod drzwiami. – powiedziała sługa z lekko poddenerwowanym głosem.- Uprzejmie prosi o audiencję.
Sułtanka westchnęła z irytacją i spojrzała na niewolnicę z pretensją.
- Nawet chwili spokoju mi nie dadzą. Ech, no dobrze wpuść ją.- rzekła od niechcenia, przeczesując palcami włosy.
Do pomieszczenia weszła wspomniana Raziye Kalfa wraz z rudowłosą nałożnicą, która szła z potulnie opuszczoną głową. Kalfa ukłoniła się posłusznie.
- Pani, przepraszam bardzo, że przeszkadzam, jednak ta niewdzięczna dziewucha jest tak nieposłuszna i nieokrzesana, że dopuściła się próby ucieczki z haremu. – powiedziała spokojnie z wzrokiem wbitym w posadzkę.- Żadne chłosty i kary nie dają skutków, więc…
- Więc, to ja mam jej wymierzyć surową karę?- przerwała kalfie Mahidevran patrząc z zaciekawieniem na rudą. Po chwili odwróciła wzrok i rzekła Fidan:
-Zostawcie mnie z niewolnicą.
Służące posłusznie ukłoniły się i wyszły z komnaty.
Sułtanka spojrzała na dziewczynę i dała jej znak, żeby podeszła. Ta, delikatnie uniosła głowę i nieśmiało popatrzyła w ciemne oczy Mahidevran.
- Jak ci na imię, dziecko?- spytała spokojnie Buryuk Valide patrząc w szmaragdowe oczęta i dostrzegając niepokorne spojrzenie.
-Aleksandra, pani.
Ta odpowiedź zmroziła sułtankę. Czy to jakieś złudzenie, czy co? Ta dziewczyna nie dość, że była łudząco podobna do jej największego wroga, to jeszcze miała tak samo na imię.
- Skąd jesteś? Masz bardzo dziwny akcent.- odparła mniej pewnie.
- Z Polski pani, z północy. – wytłumaczyła sułtance z przejęciem.
„To niemożliwe.” Mahidevran przełknęła ślinę i uniosła głowę na znak dominacji.
- Ach, tak… W pełni cię rozumiem. Tęsknisz za domem i bliskimi, których straciłaś. Czujesz się jak w klatce i masz wrażenie, że nikt cię nie lubi. Masz ochotę rzucić się do Bosforu z najwyższej wieży, z najwyższego balkonu…- mówiła zamyślona sułtanka zagłębiając się w bolesne wspomnienia. – Ech, dziecko moje, ja też kiedyś byłam niewolnicą i wiem jak to jest. Ale wzięłam swój los we własne ręce i jak widzisz doszłam na sam szczyt.
- Za przeproszeniem, co ma sułtanka na myśli mówiąc, że wzięła los w swoje ręce?- zapytała Aleksandra nieśmiało.
- Rozkochałam w sobie księcia, poszłam do jego alkowy, stałam się jego faworytą, żyłam jak w bajce. Wreszcie przyszedł taki dzień, w którym dałam Sulejmanowi syna. Wtedy otrzymałam tytuł Sułtanki, a gdy i mój pierworodny objął władzę w prowincji zostałam Haseki Valide Mahidevran Sułtan.- uniosła podbródek dziewczyny. – Ale nie osiągnęłabym tego bez innych wspierających mnie osób. Dlatego mam dla ciebie pewną propozycję. Z moją pomocą dostaniesz się do alkowy mojego wnuka i będziesz miała wszystko czego zapragniesz.
Oczy Aleksandry zaświeciły się.
- Będę ukochaną księcia?
- Tak, jednak jest jeden warunek… Będziesz mi wierna i posłuszna. Będziesz zawsze wykonywać moje rozkazy i będziesz moją prawą ręką, moimi oczami i uszami w tym haremie. Ja dam ci swoją ochronę i opiekę.- powiedziała z powagą i przekonaniem.
Nałożnica padła na kolana i ucałowała aksamitną szatę sułtanki.
-Pani, zrobię wszystko co w mojej mocy… Będę ci zawsze wierna i oddana. Do końca moich dni.- przyrzekła rudowłosa.
Mahidevran uśmiechnęła się.
- Dobrze, a więc spodziewaj się rychłej wieści o twoich odwiedzinach w alkowie księcia Mehmeda.
Aleksandra ujęła dłoń Valide i ucałowała.
- Dziękuję, Pani. Nigdy nie zapomnę tego co dla mnie zrobiłaś.
- Zanim jednak udasz się do mojego wnuka, musisz koniecznie przyjąć islam. Dzięki temu nie będziesz zwykłą nałożnicą. Będziesz traktowana poważnie.
Rudowłosa przytaknęła z pokorą.
-Możesz odejść.- Mahidevran machnęła ręką w stronę drzwi. Przez chwilę jeszcze odprowadziła Aleksandrę wzrokiem i wróciła do czesania swoich długich, gęstych włosów.- Raziye!- zawołała zmęczonym głosem.
Natychmiast drzwi się otworzyły i do komnaty wbiegła kalfa z opuszczoną głową.
- Słucham, Pani.
-Przygotuj to dziewczę na najbliższą zabawę. Ma trafić do alkowy księcia jako pierwsza.-Valide spojrzała wymownym wzrokiem na służkę.
-Oczywiście, moja Pani.- odpowiedziała kobieta z lekkim grymasem.

Mahidevran machnęła ręką i kalfa posłusznie opuściła pomieszczenie. „Mam nadzieję, że ta dziewka będzie mi posłuszna i wierna. Jeśli nie, to równie dobre może skończyć na dnie Bosforu. Ma ogromny talent i potencjał. Bez problemu zauroczy mojego wnuka i zdobędzie jego serce. Dzięki niej będę miała jeszcze większy wpływ na księcia i jego decyzje, oczywiście w tym pozytywnym aspekcie. Przecież nie chcę, żeby popełniał głupie błędy…”-pomyślała Valide z mrocznym uśmiechem na ustach. 








sobota, 20 lutego 2016

Rozdział 4

Witam Was serdecznie po długiej przerwie! Mój deadline już dawno się przedawnił, więc czym prędzej napisałam kolejny rozdział. Tym razem będzie on z perspektywy Mahi :3 Wydaje się być nawet interesujący :D, więc zapraszam do czytania! :*


                                                                               ***


Konya


Książę Mehmed nareszcie dotarł do swojej wymarzonej prowincji. Zsiadł z konia i pomógł swojej matce wyjść z powozu. Sułtanka Rumeysa spojrzała na syna z czułością. Zdecydowała się pojechać do Konyi, by towarzyszyć swojemu dziecku i przez pierwszy miesiąc pomagać w zarządzaniu sandżakiem. Jej ukochany, Mustafa, wyjechał do Manisy, a ona miała do niego dołączyć później. Tydzień potem, do haremu księcia przybyły nowe nałożnice, odesłane z Topkapi. Sułtanka musiała przyznać, że były wyjątkowo piękne. Jedna z nich, rudowłosa dziewczyna, mocno sprzeciwiała się kalfom i sprawiała kłopoty. Rumeysa widziała w niej samą siebie, w chwili, gdy trafiła do Amasyji. Ach, gdzie te czasy, gdy siedziało się w Wielkiej Sali i plotkowało o pałacowych sekretach z innymi nałożnicami? Sułtanka uśmiechnęła się na te wspomnienia. Mehmed świetnie sobie radził, więc zdecydowała, że wyjedzie szybciej. Po pożegnaniu matki, Mehmed otrzymał list, że jego babcia, Haseki Mahidevran Sułtan, zamieszka w Konyi i będzie zarządzać jego haremem. Książę niezmiernie się ucieszył, gdyż to właśnie z babcią miał najlepsze kontakty. Sułtanka zawsze wspierała Mehmeda i jego starszą siostrę, Nergissah, w każdym momencie ich życia. Mahidevran miała się zjawić za dwa dni, więc książę natychmiast rozpoczął przygotowania do przyjazdu babci.

 

                                                                       ***

Mahidevran czekała przed swoim powozem i przyglądała się kwitnącym różom, które w tym roku wyjątkowo pięknie zdobiły pałacowy ogród. Uśmiechnęła się tryumfalnie i podniosła głowę do góry. Czasy Hurrem dosięgają zenitu. Ta wstrętna żmija straciła ostatniego syna, który był bardzo niebezpiecznym konkurentem dla jej syna. To twój koniec Hurrem, teraz nadeszła moja era, moje zwycięstwo. Moje i mojego pierworodnego, który niebawem zasiądzie na tronie. Nagle, na horyzoncie pojawił się jej ukochany syn. Ucałował rękę matki i przytulił ją czule.

-Matko.-spojrzał na sułtankę z miłością.- Szerokiej i bezpiecznej drogi.

-Mój dzielny lwie.- odparła Mahidevran.- Dziękuję kochany, Mehmed na pewno przyjmie mnie jak należy. A ty mój synu, uważaj na wrogów. Oni tylko czekają, żeby cię zniszczyć.- spojrzała na księcia z troską.

-Nie martw się, mamo. Z bożą pomocą na pewno nic się nie wydarzy, nie martw się.- odpowiedział Mustafa z przekonaniem i jeszcze raz przytulił matkę na pożegnanie.

Sułtanka wsiadła powoli do powozu wraz ze swoją wierną służącą, Fidan Hatun. Odjeżdżając, spojrzała ostatni raz na monumentalny zamek Saruhanu.

 

                                                                       ***

Aleksandra obudziła się w zupełnie innym miejscu. Była w jakimś zamku, dużo mniejszym niż ten poprzedni. Rozejrzała się dookoła i zrozumiała, że nadal jest w tym okropnym kraju, a na dodatek jeszcze dalej od domu. Dziewczyna okropnie się rozzłościła i wyszła z Sali, gdzie spędziła ostatnią noc. Rozpaczliwie szukała wyjścia z tego piekielnego zamku, jednak bezskutecznie. Po chwili strażnicy złapali rudowłosą i odnieśli z powrotem do Sali. Aleksandra jednak nie dawała za wygraną. Krzyczała w niebogłosy i rzucała się, przy tym kopiąc strażników po nogach. Gdy już znalazła się w pomieszczeniu, jakaś kobieta podeszła do niej i ukarała ją. Nazywała się Raziye Kalfa i była zarządczynią tego haremu. Tydzień potem, Aleksandra wiedziała o pałacowych zasadach nieco więcej, dzięki lekcjom, zaczęła uczyć się pisać i czytać. Chciała napisać list do swojej rodziny z prośbą o pomoc. Parę dni potem, dziewczyna skończyła pisanie liściku i nocą wymknęła się poza mury pałacu. Miała przygotowaną szklaną butelkę, drewniany korek i kartkę z prośbą o ratunek. Gdy była gotowa już wrzucić list do wody, straże chwycili ją i butelkę. Została zaprowadzona najpierw do Raziye Kalfy, a potem przed oblicze samej Sułtanki Mahidevran.

 

                                                                       ***

Z oddali widać było monumentalne góry, łąki, pastwiska i ogromną rzekę, będącą tętniącym sercem Konyi. Sułtanka przyglądała się handlarzom i rybakom, w duchu podziwiając ich i dziękując im za ciężką pracę. Gdy powóz podjechał pod bramy pałacu i się zatrzymał, Mahidevran dała znać słudze, żeby pomógł jej wyjść. Sułtanka miała już swoje lata, ale nadal olśniewała urodą. Przed powozem czekał na nią jej ukochany wnuk.

-Pani…- powiedział książę ujmując jej rękę.- Jestem zaszczycony Twoją obecnością.

Oczy Mahidevran zabłyszczały z radości.

- Mehmed mój dzielny książę!- krzyknęła i przytuliła wnuka z radością.- To ja jestem zaszczycona. Podobno świetnie sobie radzisz.

-Matka jak zwykle przesadza, ale to prawda, dobrze mi się rządzi.-przytaknął potulnie.

-Kochany mój, nawet nie wiesz jak bardzo jesteś podobny do ojca. Taki dzielny, odważny i sprawiedliwy. Jestem z ciebie taka dumna. - powiedziała sułtanka, gładząc wnuka po policzku.

Mehmed uśmiechnął się i razem z babcią ruszyli w stronę pałacu. Książę oprowadził sułtankę po pięknym pałacu i zaprowadził do jej komnaty. Gdy tylko przekroczyli jej próg, Mahidevran westchnęła.

- Przepiękna komnata, taka przestrzenna i umeblowana w dobrym guście.- mówiła z zachwytem sułtanka.

Mehmed ucałował babcię w dłoń.

- Wszystko co najlepsze dla najcudowniejszej babci. – rzekł z zawadiackim uśmieszkiem na ustach.- Mam nadzieję, że szybko się tutaj zaaklimatyzujesz. Ja niestety muszę już wracać do obowiązków.

- Ja też mam taką nadzieję. – powiedziała z radością Mahidevran.- Oczywiście, mój kochany, niech Allah ma cię w opiece.

-Amen. Za pozwoleniem.- książę ukłonił się nisko i wyszedł.

piątek, 15 stycznia 2016

Rozdział 3

 Kochani ! Nareszcie napisałam 3 rozdział. Jest on wyjątkowo długi, ale uważam, że naprawdę dobrze mi wyszedł ;) No więc... serdecznie zapraszam do komentowania, krytykowania, zwracania mi uwagi na błędy, propozycje dot. mojego bloga, itp. No i oczywiście MIŁEGO CZYTANIA! :*

Zuza :**                                                                          




                                                                                  ***

Nareszcie dotarli do osmańskiego seraju. Rudowłosa zmierzyła pałac wzrokiem. Musiała przyznać, że robił wrażenie. W blasku słońca wydawał się kolosalny. Przy głównej bramie straże robiły dokładne rozeznanie. Skrupulatnie przeszukiwali niewolnice i puszczali dalej. Aleksandra niechętnie dała się przeszukać i spojrzała strażnikowi w oczy z pogardą. Z podniesioną głową poczłapała dalej. Wkroczyła do wielkiego pomieszczenia, które łudząco przypominało rzymską łaźnię. Nagle, jakaś kobieta pociągnęła ją w stronę rzędu niewolnic i ustawiła ją na końcu. Dziewczyna wychyliła się i już wiedziała co się tu dzieje. Medyczki sprawdzały czy te kobiety, które z nią przybyły, są dziewicami. Po dokładnych badaniach Aleksandry, medyczka stwierdziła, że dziewczyna jest zdrowa i zaprowadziła ją do kolejnej części tej ogromnej łaźni. Jednak, tutaj nie było wielkich wanien ani żadnej kanalizacji. Tu dziewczęta myły się, ochlapując bieżącą wodą. Aleksandra spojrzała z grymasem i wzięła wiadro wody. Po kąpieli, niewolnicom przydzielono szaty, a raczej żałosną imitację łachman, w których rudowłosa widziała niegdyś swoje służące. Z niesmakiem przyjrzała się strojom i rzekła do swojej przyjaciółki.
- Nigdy tego nie włożę!
Jednak protesty dziewczyny nic nie dały i w końcu pod groźbą chłosty, założyła szatę. Następnie, rzuciła się z westchnieniem na swoje łóżko i, wtulając się w poduszkę, zaczęła płakać.


                                                         ***
Minęło już dziesięć dni od powrotu Sułtana z wyprawy, a Ayse jeszcze nie widziała się z ojcem. Tak bardzo za nim tęskniła. Podjadając lokmę, patrzyła przez duże okno i obserwowała ogród. Przechadzał się po nim książę Mehmed, syn księcia Mustafy. Był niezwykle przystojnym młodzieńcem. Miał zaledwie 18 lat, jednak wyglądał bardzo dojrzale i mężnie. Humasah uwielbiała spędzać z nim sobotnie wieczory. Zazwyczaj spędzali je na długich rozmowach i, słuchaniu przez Mehmeda, śpiewu Ayse. Traktowała go jak brata. Wiedziała, że jednak za parę dni książę Mustafa wyjedzie do koronnej prowincji, Manisy, która opustoszała po śmierci księcia Bajazyda. Również teraz Mehmed miał otrzymać ten zaszczyt i wyjechać do Konyi. Sułtanka w końcu zdecydowała, że odwiedzi swoją babcię, która od momentu śmierci swojego syna, leżała nieprzytomna w swojej komnacie. Jej matka i jej dziadek, Sułtan Sulejman, cały czas przy niej czuwali. Powoli odzyskiwała zdrowie. Wiadomo jednak, że książę Bajazyd był jedynym jej synem, który mógł w przyszłości objąć władzę. W ten sposób pozostał jej tylko Cihangir, który nie mógłby zasiąść na tronie. Osłabiło to dostatecznie jej władzę, a także zdrowie. Humasah ubrała szmaragdową suknię, małą tiarę i ruszyła w stronę komnaty sułtanki Hurrem.



                                                        ***
-Ojcze, odpocznij, ja się nią zajmę. Jesteś bardzo wyczerpany tą całą sytuacją, proszę cię zadbaj również o swoje zdrowie.- rzekła Mihrimah delikatnie.
Sułtan spojrzał na córkę rozpaczliwym wzrokiem.
- Jak mogę odpoczywać, gdy sułtanka mojego serca nie daje znaku życia? Jak mogę zostawić moją różę, mój skarb, słońce najjaśniejsze, mój lśniący księżyc, moją ukochaną, która cierpi?- mówił zrozpaczony Sulejman patrząc na żonę z miłością.-Córeczko moja, nigdy nie opuszczę twej matki, gdyż to w niej tkwi sens mojego życia.
Mihrimah patrzyła na ojca z czułością. „Też chciałabym kiedyś kogoś tak mocno pokochać, tak jak mój tata kocha moją matkę” pomyślała sułtanka. Nagle do komnaty wszedł strażnik.
- Panie, sułtanka Humasah przyszła.
Na twarzy sułtana pojawił się niewielki uśmiech.
- Niech wejdzie.
Ayse szybkim krokiem wkroczyła do pomieszczenia i posłusznie się ukłoniła.
- Panie, Matko. Przyszłam zobaczyć babcię.
Sulejman spojrzał na wnuczkę z czułością. Dał znak, żeby podeszła i chwycił ją za dłonie.
-Moja śliczna Humasah, troskliwa, o gołębim sercu, moja najukochańsza wnuczko.- sułtan ujął Ayse za podbródek i pocałował w czoło. Sułtanka uśmiechnęła się promiennie. Następnie dotknęła dłoni swojej babci. Nagle, sułtanka Hurrem obudziła się.
-Wody…, wody…- wyszeptała.
- Podajcie jej wody, szybko!- krzyknął podekscytowany sułtan i pogładził żonę po policzku. –Moja Hurrem, radości moje, nareszcie się obudziłaś!
-Gggdzie Bbajazyd…?- spytała słabym głosem.
Rodzina popatrzyła po sobie ze smutkiem.
- Mamo, mój brat odszedł z tego świata…- rzekła Mihrimah delikatnie.
Hurrem zaczęła płakać. Sułtan przytulił ukochaną.



piątek, 1 stycznia 2016

Rozdział 2

Kochani! Dziękuję Wam serdecznie za 60 wyświetleń! Wiem,że być może nie jest to dużo,  ale zawsze coś :3 Dziękuję, że jesteście i po długim czasie,  mam dla Was drugi rozdział ;) Miłego czytania Miśki! ♡


~~~

Okolice Krymu, Morze Czarne


                     Dziewczyna siedziała skulona w rogu kajuty, a raczej zapchlonego, przesiąkniętego wilgocią, pomieszczenia pod pokładem wielkiej tatarskiej łodzi, w towarzystwie kilkunastu innych kobiet. Większość z nich, tak jak ona, były porwane z jej ojczyzny, z Polski. Gdyby została uprowadzona sama, to na pewno popadłaby w ogromną histerię, jak grupka dziewcząt obok niej. Na szczęście była z nią Alicja, jej najwierniejsza przyjaciółka, niegdyś sąsiadka. Wspierały się nawzajem i pocieszały. Ala pochodziła z mieszczańskiej rodziny, natomiast jej koleżanka była szlachcianką, ze znanego i szanowanego rodu. Była piękną, rudowłosą dziewczyną o czarującym uśmiechu i niezwykłych, błyszczących oczach. Miała nieposkromiony, trudny charakter, zawsze z podniesioną głową, dumna, ale również bardzo impulsywna. Teraz ten żywy płomień w jej ślicznych oczętach, powoli przygasał. Cierpiała z tęsknoty za rodziną, przyjaciółmi i jej dawnym, dostojnym życiem. Gdyby nie to głupie przyjęcie, urządzone na cześć jej macochy, może nie zaatakowaliby ich Tatarzy i nie zabili jej bliskich. A teraz? Siedziała zmęczona i głodna, w opłakanym stanie i na dodatek dowiedziała się, że zmierzają do Konstantynopola, gdzie trafią do osmańskiego pałacu, jako niewolnice. Na samą myśl o tym chciało jej się płakać. Ale ona nie uroni nawet jednej łzy. Nikomu się nie będzie kłaniać, a już na pewno nie zostanie niewolnicą. Z tych nerwów i rozpaczy, rudowłosa zemdlała. Śnili jej się rodzice, dom, przyjaciele, jakby nic się nie stało. Jej wielka willa otoczona była cudownym ogrodem, który zachwycał bogactwem roślin. Marmurowa fontanna, ogromny dąb, a nawet stary fortepian, wszystko w nienaruszonym stanie. I nagle coś ją obudziło.
              - Wstawaj dziewczyno!- zawołał niezrozumiale żołnierz, po czym oblał ją kubłem lodowatej wody.
              Rudowłosa dumnie podniosła głowę i spojrzała oprawcy prosto w oczy, a następnie splunęła na niego. Ten spoliczkował ją i zakuł jej ręce w kajdany. Dziewczyna zamknęła oczy i zaczęła, w myślach, recytować:

             „ Ja Aleksandra, niewolnica z Polski sprzedana do osmańskiego seraju. Niewolnica, która Dnieprem przypłynęła nad Morze Czarne. Niewolnica, której zabito ojca i wszystkich których kochała. Ta, która każdego dnia modliła się o śmierć, w wieku lat szesnastu poznała największe okrucieństwa tego świata, która w jeden dzień wylała morze łez. Samotna, nieszczęśliwa Aleksandra. Ja Aleksandra z nikim nie dzieliłam się swoim smutkiem, wszystkie swoje troski wykrzyczałam głębokim studniom, wylałam do morza, żeby zabrały je fale. Na wszystko co mnie raniło odpowiadałam śmiechem, płakałam tylko za swoją rodziną. Jestem szlachcianką i nigdy nie zgodzę się na los niewolnicy. Przed nikim nie padnę na kolana! Ci, którzy sprowadzili na mnie ten ból, cierpienie i niekończącą się rozpacz, kiedyś za wszystko mi zapłacą. Pomszczę wszystko, każdą niewolnicę, obrabowane miasta, porwane dzieci i zabite matki. Któregoś dnia wszyscy będą kłaniać się mnie! To będzie koniec moich wrogów, którzy nie szczędzili mi łez upokorzeń i trwogi. Teraz pora by bali się mnie, zatruję im każdy nadchodzący dzień, zniszczę ich wszystkich. Ja Aleksandra kiedyś zawładnę światem!”


                                                                                  ***
Nareszcie dotarli do osmańskiego seraju. Rudowłosa zmierzyła pałac wzrokiem. Musiała przyznać, że robił wrażenie. W blasku słońca wydawał się kolosalny. Przy głównej bramie straże robiły dokładne rozeznanie. Skrupulatnie przeszukiwali niewolnice i puszczali dalej. Aleksandra niechętnie dała się przeszukać i spojrzała strażnikowi w oczy z pogardą. Z podniesioną głową poczłapała dalej. Wkroczyła do wielkiego pomieszczenia, które łudząco przypominało rzymską łaźnię. Nagle, jakaś kobieta pociągnęła ją w stronę rzędu niewolnic i ustawiła ją na końcu. Dziewczyna wychyliła się i już wiedziała co się tu dzieje. Medyczki sprawdzały czy te kobiety, które z nią przybyły, są dziewicami. Po dokładnych badaniach Aleksandry, medyczka stwierdziła, że dziewczyna jest zdrowa i zaprowadziła ją do kolejnej części tej ogromnej łaźni. Jednak, tutaj nie było wielkich wanien ani żadnej kanalizacji. Tu dziewczęta myły się, ochlapując bieżącą wodą. Aleksandra spojrzała z grymasem i wzięła wiadro wody. Po kąpieli, niewolnicom przydzielono szaty, a raczej żałosną imitację łachman, w których rudowłosa widziała niegdyś swoje służące. Z niesmakiem przyjrzała się strojom i rzekła do swojej przyjaciółki.
- Nigdy tego nie włożę!
Jednak protesty dziewczyny nic nie dały i w końcu pod groźbą chłosty, założyła szatę. Następnie, rzuciła się z westchnieniem na swoje łóżko i, wtulając się w poduszkę, zaczęła płakać.





poniedziałek, 21 grudnia 2015

Rozdział 1

(Witam! :) I nareszcie wyskrobałam pierwszy rozdział :D Mam nadzieję, że Wam się spodoba. Miłego czytania :*)  


Ayse zatrzasnęła drzwi komnaty. Z rozpaczą podeszła do swojej komody, otworzyła ją i wyjęła mały naszyjnik z ametystową łezką. Spojrzała na niego, założyła i zerknęła w lusterko. Z jej pięknych, dużych oczu popłynęły łzy. „Dlaczego mama już nie kocha taty? Dlaczego chce się z nim rozwieść? Co on takiego zrobił, że matka momentalnie podjęła decyzję o rozwodzie? Mogłaby się chociaż wstrzymać ze względu na małego Osmana. Przecież on ma dopiero 10 lat…”. Usiadła bezradnie na łóżko, otarła łzy, poprawiła fryzurę i postanowiła, że odwiedzi swojego malutkiego braciszka, który był oczkiem w głowie Humasah.

                                                                       ***

Sułtanka Hurrem wstała dosyć wcześnie. Z tęsknoty z swoim Padyszachem nie mogła spać. Całe dnie przesiadywała w komnacie, co chwila zerkając przez okno, czy jej Sulejman przypadkiem nie wraca. Jednak od paru dni coś jeszcze było nie tak. Czuła okropne mdłości, było jej słabo, a czasami to nie miała nawet sił, żeby przejść parę kroków. Medyczki sto razy ją badały i nic konkretnego nie zdiagnozowały. Była słaba, choć bała się używać tego słowa, lękała się śmierci, a bardziej tego, że nie zdąży zobaczyć jak jej waleczny syn zasiądzie na tronie. Straciła już dwoje dzieci i nie miała siły na złe wiadomości. Mehmed okrutnie zabity przez intrygę Mahidevran, a jej ukochanego Selima wykończył alkoholizm. Bardzo przeżyła stratę obu synów, i w związku z tym podejmowała wszelkie możliwe środki ostrożności, by chronić Bajazyda. Cihangir i Mihrimah byli dla niej oparciem w tych ciężkich chwilach i wiedziała, że zawsze może na nich liczyć. Z kolei Humasah i Osman przynosili jej radość i dzięki nim miała siłę wstawać i cieszyć się życiem. Nagle, do komnaty szybkim krokiem weszła Fahirye i pospiesznie dała sułtance list, tym samym wyrywając ją z przemyśleń.
- Pani, list od Sułtana. – powiedziała kalfa.
Hurrem aż podskoczyła z radości. „Mój ukochany, sułtan mojego serca, napisał kolejny list! Mam nadzieję, że to będą dobre nowiny.” Bez zastanowienia otworzyła pudełeczko i rozwinęła pergamin. Po przeczytaniu paru wersów, oczy sułtanki zaszły łzami. Najpierw poczuła ogromną złość, potem niedowierzanie, a w końcu dopadła ją rozpacz tak wielka, że aż uklękła i zaczęła krzyczeć na cały głos.

                                                                       ***
Mihrimah, w drodze do sułtanki Hurrem, usłyszała przeraźliwy krzyk, dochodzący z komnaty jej matki. Pobiegła, ile sił w nogach, i weszła szybkim krokiem do pomieszczenia. Jej matka klęczała na podłodze i krzyczała rozpaczliwie, jednocześnie płacząc. Sułtanka czym prędzej podeszła do matki.
- Mamo, co się dzieje?! Co się stało?! Coś ci dolega?! Mamo, proszę, uspokój się!!!
Jednak słowa Mihrimah nic nie dały i Hurrem zaczęła głośniej lamentować. Córka głaskała głowę matki, uspokajając ją. Nagle, sułtanka zemdlała.
- Szybko, wezwijcie medyka! – krzyknęła Mihrimah i razem z Fahirye przeniosła matkę do jej łóżka.
Wypytywała Fahirye, co się stało, lecz ta odpowiedziała jej, że przekazała sułtance list i po jego przeczytaniu zaczęła się ta histeria. Mihrimah rozejrzała się i dostrzegła kawałek papieru na stoliku. Szybko wzięła to do ręki i przeczytała. Po chwili poczuła, że coś w niej pękło. Jej najdroższy, najukochańszy, najcudowniejszy brat podczas walki został poważnie zraniony. Niestety, rana się zaogniła i doszło do zakażenia. Książę Bajazyd nie żyje. Mihrimah uklękła i położyła dłoń na ustach. Z jej świetlistych oczu, szerokimi strugami, popłynęły łzy. Nagle, do komnaty weszła Ayse.

                                                                       ***
              Humasah już była gotowa, żeby wyjść i odwiedzić brata, gdy nagle usłyszała przeraźliwy krzyk. Natychmiast w jej głowie nagromadziło się mnóstwo pytań. „Co się stało? Kto tak wrzeszczy? Czy to moja matka? A może babcia? Może się coś im stało? Boże uchroń!”. Szybkim krokiem wyszła ze swojej komnaty i wręcz pobiegła w stronę tego okropnego dźwięku. Nie zważając na długą suknię i wysokie buty, biegła dzielnie, żeby zobaczyć co się stało, a przede wszystkim, żeby pomóc. Wtem, dźwięk ustał i zapadła mroczna cisza. Ayse zatrzymała się. Oceniając sytuację, zauważyła sługę wybiegającą z komnaty sułtanki Hurrem. Postanowiła jak najszybciej się tam znaleźć. Weszła do pomieszczenia i zobaczyła swoją babcię, leżącą nieprzytomną na swym łożu. Odwróciła swój wzrok i zauważyła matkę. Sułtanka klęczała i, z jakimś papierem w ręku, szlochała. Podeszła do niej, przytuliła ją mocno i delikatnie wzięła z jej dłoni, zwinięty w kłębek, list. Przeczytała go i momentalnie się rozpłakała. „Jak to możliwe, że jej najukochańszy wuj nie żyje?!”. Objęła matkę mocniej i zgniotła ten przeklęty pergamin.

                                                                       ***
            Mustafa siedział w komnacie sułtana i czytał pewną księgę. Właściwie to całe dni przesiedziane w tym pałacu spędzał na czytaniu przeróżnych rękopisów. Czasami również wyjeżdżał na przejażdżki konno. Ojciec znowu nie zabrał go ze sobą na wojnę. Zamiast tego mianował go regentem kraju. Wiedział, że Sułtan powierzył mu bardzo odpowiedzialne stanowisko i nie powinien się buntować. Jednak Mustafa już tak dawno nie walczył, nie czuł tej narastającej adrenaliny i tej niezwykłej atmosfery walki. Matka cały czas powtarza mu, że to stanowisko jest wielkim krokiem w stronę tronu, jednak książę jeszcze o tym nie myślał. Dopóki Sułtan Sulejman, jego ojciec, żyje i ma się dobrze, to nie ma nawet mowy o żadnym powstaniu, ani próby przejęcia władzy. Z tych głębokich przemyśleń wyrwał go posłaniec.

- Książę, sułtan przysłał list. – rzekł Aga i dał Mustafie opieczętowany list, a ten natychmiast go otworzył i przeczytał.

              Nagle, Mustafie zrobiło się słabo, tak ,że aż musiał usiąść. Jego dzielny i odważny, a co najważniejsze wierny i posłuszny mu, brat odszedł z tego świata. Mimowolnie z ciemnych oczu księcia spłynęło morze łez. Zakrył twarz ręką, żeby nie okazywać słabości przed sługą.
- Możesz odejść…- powiedział słabym i załamującym się głosem.
             Spojrzał w stronę okna i ze złością wyszedł na balkon. Walnął pięścią z marmurową balustradę i krzyknął. „Ile jeszcze tej okrutniej śmierci doświadczy jego rodzina?! Ile jeszcze osób, które kocham musi umrzeć?!”

piątek, 11 grudnia 2015

Prolog


Rok 1554  Konstantynopol

Mihrimah otworzyła oczy. Do komnaty wpadały pojedyncze promienie słońca, które pięknie oświetlały pomieszczenie sułtanki. Spojrzała w bok. Na jej stoliku nocnym leżał mały pakunek, owinięty jedwabnym materiałem. Do wstążeczki był przywiązany liścik. Mihrimah postanowiła natychmiast dowiedzieć się kto jej to przysłał. Rozwinęła delikatnie pergamin.


        „Najdroższa sułtanko!

          Moje szczęście, słońce i księżycu, wiosno moja, najcudowniejsza z sułtanek, moja Mihrimah, ileż to dni już minęło bez blasku Twoich oczu, dźwięku śpiewnego głosu, uśmiechu, który każdego dnia doprowadza mnie do szaleństwa? Twój nic nie warty sługa, który swą siłę zawdzięcza pięknej i mądrej sułtance, codziennie modli się, by ponownie ujrzeć Twoją promienną twarz. O złotowłosa sułtanko, cudowna różo, gwiazdo poranna, klejnocie najcenniejszy, druga połówko, moje tchnienie, życie, duszo, sensie mojego życia, mój skarbie. Mam przyjemność oznajmić ci, że dzisiejsza wyprawa będzie ostatnią i wrócimy niedługo. Sułtan nie najlepiej się czuje, ale jest pod stałym nadzorem lekarzy. Bajazyd jest bardzo podekscytowany i nie może się doczekać walki. Jak zawsze pomagają nam Twoje gorliwe modlitwy i wierzymy, że szczęśliwie uda nam się wrócić z wyprawy.

                                                                                                              Twój sługa Rustem”


Mihrimah odłożyła list. To już piąty list w tym miesiącu. Najwyraźniej Rustem próbuje ją przekonać do zmiany decyzji. Jednak to jest córka sułtanki Hurrem i ona nie pozwoli, żeby jakiś tam pasza próbował podważać jej decyzje. Po ich powrocie rozwiedzie się z nim i nikt, nawet jej matka, tego nie zmieni. Spojrzała z nieufnością na pakunek, lecz po chwili postanowiła go otworzyć. W środku znajdował się malutki pierścionek, który sprawiał wrażenie jakby siedział na nim mały feniks, obsadzony rubinami i szafirami. Był przepiękny. Na jej delikatnej dłoni wyglądał idealnie. Nagle, do komnaty weszła jej najukochańsza córeczka.
- Humasah, moje szczęście! – Mihrimah pospiesznie wstała z łóżka i przytuliła Ayse.- Jak się miewasz, wróbelku?
- Matko, gdy widzę jak promieniejesz, wszystkie problemy znikają.- odpowiedziała z uśmiechem sułtanka i pocałowała rękę matki. – Cóż za piękny pierścionek! Dlaczego wcześniej go nie widziałam?
- Przed chwilą otworzyłam prezent od twojego ojca. – powiedziała już mniej entuzjastycznie.- To prawda, jest śliczny, jednak serca kobiety nie zdobywa się przez podarunki, ale przez gesty i uczucia.
-Ależ matko, czym ojciec zawinił?- odparła z niepokojem Ayse.
- Wystarczy, córeczko.- szepnęła ostrzegawczo Mihrimah.- Muszę się ubrać, wracaj do komnaty. Później ciebie odwiedzę.
- Matko…
- Możesz odejść. – rzekła ostrzej sułtanka, urywając rozmowę. 
Humasah wyszła z komnaty matki, z lekkim grymasem na ustach. Mihrimah nie lubiła podnosić głosu na Ayse, ale nie pozwalała wejść sobie na głowę. Wybrała piękną, jedwabną, szmaragdową suknię, do tego fantazyjną biżuterię i diadem. Gdy już była gotowa, postanowiła, że przywita się z matką. Sułtanka Hurrem od paru dni nie czuła się najlepiej.