Zuza :*
***
Nieustająca
fala ciągłych nieszczęść i trosk pochłonęła cały pałac Topkapi. Tragiczny stan
sułtanki Hurrem udzielał się wszystkim mieszkańcom monumentalnej twierdzy. W
haremie panował jeden wielki chaos. Nikt nie trzymał tego w ryzach tak, jak
robiła to wielka Sułtanka. Z każdym dniem czuła się coraz gorzej. Na rozkaz
Sułtana, całego świata do Konstantynopola zjechali medycy, by przywrócić jego
ukochaną do zdrowia. Nie tylko stolica, a i całe Imperium odczuło kryzys.
Biedny Muhibbi, zamiast rządzić państwem i podbijać kolejne tereny, całe dnie
spędzał przy rudowłosej piękności. Nie mógł dopuścić do siebie tej myśli, że
jego Hurrem, może odejść z tego świata. Serce mu pękało z każdym spojrzeniem na
cierpienie żony. Ona umierała fizycznie, a Sulejman konał z miłości. Wiecznie
siedząc na niewygodnym stołku przy wielkim łożu, władca świata nabawił się
schorzeń kręgosłupa. Jednak czym był ból pleców, w porównaniu z więdnącym
sercem? Codziennie uraczał swoją miłość nowymi wierszami płynącymi z
utęsknionej duszy, roniąc przy tym gorzkie łzy rozpaczy. Również i Mihrimah,
która tak bardzo kochała swoją matkę, siedziała całymi dniami w komnacie i, z
płynącymi łzami po rumianych policzkach, wspominała beztroskie czasy
dzieciństwa, kiedy wszystko było takie proste. Teraz ciągle musiała mieć się na
baczności, gdyż w każdej chwili mogła nadejść, uchowaj Boże, wieść o rychłej
śmierci Sułtanki. Parę dni temu, Rustem Pasza, wyjechał w ważnej sprawie i jak
dotąd nie ma o nim, żadnej wieści. W tych ciężkich chwilach, Mihrimah pragnęła,
aby jej dzieci jeszcze mocniej odczuły jej troskę i miłość, więc każdego
wieczoru zbierali się w jej komnacie i spożywając razem wieczerzę, napawali się
swoją obecnością. Pewnego dnia do zamku przybył nieznajomy posłaniec. O dziwo,
nie przyszedł najpierw do Sułtana, lecz do jego jedynej córki.
-Pani,
pewien posłaniec uprzejmie prosi o audiencję.-przekazała jedna ze sług.
-Doprawdy?
A kimże jest ów człowiek?- Mihrimah uniosła brew i z pytającym wzrokiem
popatrzyła na niewolnicę.
-Nie wiem,
Pani. Podobnież to jeden z gońców Rustema Paszy.
-To
niemożliwe. Znam każdego sługę mojego męża. I o nim bym słyszała.-na twarzy
sułtanki pojawił się cień niepokoju.- No dobrze, wpuść go.
Drzwi
komnaty otworzyły się, a w nich stanął wysoki mężczyzna z zasłoniętą twarzą.
Przez grube płachty materiału widać było tylko ciemne, błyszczące oczy, które
przeszywały Mihrimah wzrokiem. Kobieta uniosła głowę i dała dłonią znać, aby
podszedł bliżej. Posłaniec ukłonił się nisko. Nic nie mówiąc, postawił ogromną
skrzynię na posadzce, przed sułtanką.
- Pani, z
bólem w sercu składam kondolencje.- rzekł człowiek tajemniczym, choć fałszywym
tonem. – Sprawiedliwość nareszcie dosięgnęła również Twojego męża. Wiem jednak,
że na pewno ten prezent cię nie rozczaruje…- urwał mężczyzna i kłaniając się, w
mgnieniu oka wyszedł z pomieszczenia.
-Zaraz!-
krzyknęła w pustą przestrzeń Mihrimah.- Od kogo jest ten podarunek?- dokończyła
sama do siebie.- Straże! Otwórzcie tą skrzynię!
Jeden ze
strażników uchylił wieko mosiężnego pudła. Z wnętrza ulotnił się nieprzyjemny
zapach zgnilizny. W środku znajdowała się czyjaś głowa. Sułtanka jednak dobrze
wiedziała do kogo należy.
-Rustem!-
krzyknęła przerażona kobieta zasłaniając usta. Odwróciła wzrok i od razu
pomyślała o swoim potomstwie. „Jak oni to zniosą?! Humasah tak bardzo była
związana z ojcem, a mały Osman uwielbiał jeździć z nim na polowania. A ja? Ja
nigdy go nie kochałam. Zawsze wzbudzał we mnie odrazę. Nie dlatego, że nie był
przystojny, czy jakoś pociągający, jednak odrzucała mnie w nim jego chorobliwa
zazdrość i przenikająca go do szpiku kości nienawiść i złośliwość. Tyle
wyrządzonych przez niego krzywd, tyle niewinnych osób straciło przez niego
życie… I jego sprawiedliwość dosięgnęła… Ale któż mógł to uczynić? Czy to poplecznicy
Mustafy? A może janczarzy?” Tyle pytań, na które sułtanka nie znała odpowiedzi,
zasypało ją w sekundę. „Co zrobić?! Najrozsądniej byłoby udać się do ojca,
jednak Sułtan miał tyle zmartwień na głowie… Z drugiej strony, jeżeli tego nie
zrobię, może to być uznane jako mój udział w jego egzekucji…” – Straże!
Zabierzcie stąd to… Ech, tą przeklętą skrzynię. – spojrzała jeszcze raz na
pudło z obrzydzeniem.- Nazli!
Do komnaty
weszła drobniutka kobieta. Nazli Hatun była najbardziej zaufaną służącą
Mihrimah. Niewolnica ukłoniła się i popatrzyła na sułtankę pytająco.
-Przekaż
Ayse, że chciałabym ją widzieć. – powiedziała córka Sułtana z fałszywym
smutkiem na twarzy.- Niech przyprowadzi również Osmana. To bardzo pilne.- po
chwili namysłu dodała jeszcze.- Powiedz im to wieczorem, a ja teraz udam się do
Padyszacha.
- Jak
rozkażesz, Pani.-sługa ukłoniła się i wyszła z pomieszczenia.
Mihrimah
spojrzała przez okna i westchnęła. „Mam wrażenie, że to nie koniec nieszczęść.
Boże uchowaj.” Sułtanka uniosła ręce w geście modlitwy.
***
Ayse
spacerowała po pałacowym ogrodzie, trzymając swojego młodszego braciszka z
rękę. Sułtanka cichutko podśpiewywała. Mały Osman z zachwytem przysłuchiwał się
siostrze i wesoło poskakiwał do rytmu. Humasah uśmiechnęła się, widząc, że
chłopcu podoba się jej śpiew. Postanowiła zabrać go nad wielką fontannę, będącą
w samym centrum wielkiego ogrodu. Obydwoje usiedli na skraju marmuru i
przyglądali się przepięknym różom, które w o taj porze przybierały piękny,
krwistoczerwony kolor. Złotowłosa nuciła wesołą melodię, gdy nagle na gałęzi
pobliskiego drzewa usiadł mały słowik. Były one rzadko spotykanymi ptakami,
więc Ayse na chwilę ucichła, by jemu się przyjrzeć. Ptak natychmiast powtórzył
ostatnio usłyszaną melodię. Osman aż pisnął z radości i ponaglił siostrę, aby
zaśpiewała dalej. Zachwycona dziewczyna wydała z siebie parę melodyjnych
dźwięków i ponownie zamilkła. Słowik zaćwierkał tą samą frazę. Rozweselona
sułtanka śpiewała wraz ze stworzeniem jeszcze przez parę minut. Tą sielankę
przerwał haremowy sługa wykrzykując donośnie, co niezwłocznie spłoszyło
maleńkiego słowika: „Destur! Sułtan Sulejman Han Hazletleri! Na te słowa,
dziewczę skłoniło głowę, dając do zrozumienia bratu, by uczynił to samo. Wtem
zza zakrętu, spokojnym krokiem podszedł zapowiadany Padyszach. Na widok
wnucząt, na twarzy władcy pojawił się szczery uśmiech.
-Humasah,
moja cudowna wnuczko.-powiedział z miłością Sulejman, całując dziewczynę w
czoło.- Masz przepiękny głos, moja najśliczniejsza. Nawet ptaki milknął, gdy
słyszą twój anielski śpiew.-spojrzał na wnuczkę z podziwem.-Osman, mój dzielny
lwie.- mówiąc to, uniósł małego chłopca na ręce. Jednak z powodu ogromnego bólu
kręgosłupa, po chwili delikatnie odstawił malca na ziemię.- Moje skarby, nawet
nie wyobrażacie sobie, jaka to ulga wyjść z tego przeklętego pałacu na świeże
powietrze i zaczerpnąć zapachu tych niezwykłych kwatów. No i oczywiście
posłuchać przecudnego śpiewu mojej złotowłosej Ayse, królowej ptaków.-mrugnął
okiem do dzieci.
Rodzina
spacerowała długo po ogrodzie, powoli przemierzając nowe ścieżki i rozkoszując
się słodką wonią wiosennych róż. Tą nieziemską przechadzkę, przerwał Aga, który
pospiesznie podbiegł do Sułtana i zdyszanym głosem wyszeptał:
-Panie… jakby
to powiedzieć… sułtanka Hurrem…
Sulejman spojrzał
w oczy sługi z niepokojem.
-Co z nią?!
-Panie,
Haseki dogorywa…- odparł ze smutkiem Aga.
Padyszach
natychmiast opuścił wnuczęta i szybkim krokiem ruszył w stronę zamku.







