(Witam! :) I nareszcie wyskrobałam pierwszy rozdział :D Mam nadzieję, że Wam się spodoba. Miłego czytania :*)
Ayse zatrzasnęła drzwi komnaty.
Z
rozpaczą podeszła do swojej komody, otworzyła ją i wyjęła mały naszyjnik z
ametystową łezką. Spojrzała na niego, założyła i zerknęła w lusterko. Z jej
pięknych, dużych oczu popłynęły łzy. „Dlaczego mama już nie kocha taty?
Dlaczego chce się z nim rozwieść? Co on takiego zrobił, że matka momentalnie
podjęła decyzję o rozwodzie? Mogłaby się chociaż wstrzymać ze względu na małego
Osmana. Przecież on ma dopiero 10 lat…”. Usiadła bezradnie na łóżko, otarła
łzy, poprawiła fryzurę i postanowiła, że odwiedzi swojego malutkiego braciszka,
który był oczkiem w głowie Humasah.
***
Sułtanka Hurrem wstała dosyć
wcześnie. Z tęsknoty z swoim Padyszachem nie mogła spać. Całe dnie
przesiadywała w komnacie, co chwila zerkając przez okno, czy jej Sulejman
przypadkiem nie wraca. Jednak od paru dni coś jeszcze było nie tak. Czuła
okropne mdłości, było jej słabo, a czasami to nie miała nawet sił, żeby przejść
parę kroków. Medyczki sto razy ją badały i nic konkretnego nie zdiagnozowały.
Była słaba, choć bała się używać tego słowa, lękała się śmierci, a bardziej tego,
że nie zdąży zobaczyć jak jej waleczny syn zasiądzie na tronie. Straciła już
dwoje dzieci i nie miała siły na złe wiadomości. Mehmed okrutnie zabity przez
intrygę Mahidevran, a jej ukochanego Selima wykończył alkoholizm. Bardzo
przeżyła stratę obu synów, i w związku z tym podejmowała wszelkie możliwe
środki ostrożności, by chronić Bajazyda. Cihangir i Mihrimah byli dla niej
oparciem w tych ciężkich chwilach i wiedziała, że zawsze może na nich liczyć. Z
kolei Humasah i Osman przynosili jej radość i dzięki nim miała siłę wstawać i
cieszyć się życiem. Nagle, do komnaty szybkim krokiem weszła Fahirye i pospiesznie
dała sułtance list, tym samym wyrywając ją z przemyśleń.
- Pani, list od Sułtana. –
powiedziała kalfa.
Hurrem aż podskoczyła z radości.
„Mój ukochany, sułtan mojego serca, napisał kolejny list! Mam nadzieję, że to
będą dobre nowiny.” Bez zastanowienia otworzyła pudełeczko i rozwinęła
pergamin. Po przeczytaniu paru wersów, oczy sułtanki zaszły łzami. Najpierw
poczuła ogromną złość, potem niedowierzanie, a w końcu dopadła ją rozpacz tak
wielka, że aż uklękła i zaczęła krzyczeć na cały głos.
***
Mihrimah, w drodze do sułtanki
Hurrem, usłyszała przeraźliwy krzyk, dochodzący z komnaty jej matki. Pobiegła,
ile sił w nogach, i weszła szybkim krokiem do pomieszczenia. Jej matka klęczała
na podłodze i krzyczała rozpaczliwie, jednocześnie płacząc. Sułtanka czym
prędzej podeszła do matki.
- Mamo, co się dzieje?! Co się
stało?! Coś ci dolega?! Mamo, proszę, uspokój się!!!
Jednak słowa Mihrimah nic nie dały
i Hurrem zaczęła głośniej lamentować. Córka głaskała głowę matki, uspokajając
ją. Nagle, sułtanka zemdlała.
- Szybko, wezwijcie medyka! –
krzyknęła Mihrimah i razem z Fahirye przeniosła matkę do jej łóżka.
Wypytywała Fahirye, co się stało,
lecz ta odpowiedziała jej, że przekazała sułtance list i po jego przeczytaniu
zaczęła się ta histeria. Mihrimah rozejrzała się i dostrzegła kawałek papieru
na stoliku. Szybko wzięła to do ręki i przeczytała. Po chwili poczuła, że coś w
niej pękło. Jej najdroższy, najukochańszy, najcudowniejszy brat podczas walki
został poważnie zraniony. Niestety, rana się zaogniła i doszło do zakażenia.
Książę Bajazyd nie żyje. Mihrimah uklękła i położyła dłoń na ustach. Z jej
świetlistych oczu, szerokimi strugami, popłynęły łzy. Nagle, do komnaty weszła
Ayse.
***
Humasah już była gotowa, żeby
wyjść i odwiedzić brata, gdy nagle usłyszała przeraźliwy krzyk. Natychmiast w
jej głowie nagromadziło się mnóstwo pytań. „Co się stało? Kto tak wrzeszczy?
Czy to moja matka? A może babcia? Może się coś im stało? Boże uchroń!”. Szybkim
krokiem wyszła ze swojej komnaty i wręcz pobiegła w stronę tego okropnego dźwięku.
Nie zważając na długą suknię i wysokie buty, biegła dzielnie, żeby zobaczyć co
się stało, a przede wszystkim, żeby pomóc. Wtem, dźwięk ustał i zapadła mroczna
cisza. Ayse zatrzymała się. Oceniając sytuację, zauważyła sługę wybiegającą z
komnaty sułtanki Hurrem. Postanowiła jak najszybciej się tam znaleźć. Weszła do
pomieszczenia i zobaczyła swoją babcię, leżącą nieprzytomną na swym łożu.
Odwróciła swój wzrok i zauważyła matkę. Sułtanka klęczała i, z jakimś papierem
w ręku, szlochała. Podeszła do niej, przytuliła ją mocno i delikatnie wzięła z
jej dłoni, zwinięty w kłębek, list. Przeczytała go i momentalnie się rozpłakała.
„Jak to możliwe, że jej najukochańszy wuj nie żyje?!”. Objęła matkę mocniej i
zgniotła ten przeklęty pergamin.
***
Mustafa
siedział w komnacie sułtana i czytał pewną księgę. Właściwie to całe dni
przesiedziane w tym pałacu spędzał na czytaniu przeróżnych rękopisów. Czasami
również wyjeżdżał na przejażdżki konno. Ojciec znowu nie zabrał go ze sobą na
wojnę. Zamiast tego mianował go regentem kraju. Wiedział, że Sułtan powierzył
mu bardzo odpowiedzialne stanowisko i nie powinien się buntować. Jednak Mustafa
już tak dawno nie walczył, nie czuł tej narastającej adrenaliny i tej
niezwykłej atmosfery walki. Matka cały czas powtarza mu, że to stanowisko jest
wielkim krokiem w stronę tronu, jednak książę jeszcze o tym nie myślał. Dopóki
Sułtan Sulejman, jego ojciec, żyje i ma się dobrze, to nie ma nawet mowy o
żadnym powstaniu, ani próby przejęcia władzy. Z tych głębokich przemyśleń
wyrwał go posłaniec.
- Książę, sułtan przysłał list. –
rzekł Aga i dał Mustafie opieczętowany list, a ten natychmiast go otworzył i
przeczytał.
Nagle, Mustafie zrobiło się
słabo, tak ,że aż musiał usiąść. Jego dzielny i odważny, a co najważniejsze
wierny i posłuszny mu, brat odszedł z tego świata. Mimowolnie z ciemnych oczu
księcia spłynęło morze łez. Zakrył twarz ręką, żeby nie okazywać słabości przed
sługą.
- Możesz odejść…- powiedział słabym
i załamującym się głosem.
Spojrzał w stronę okna i ze
złością wyszedł na balkon. Walnął pięścią z marmurową balustradę i krzyknął.
„Ile jeszcze tej okrutniej śmierci doświadczy jego rodzina?! Ile jeszcze osób,
które kocham musi umrzeć?!”
