poniedziałek, 21 grudnia 2015

Rozdział 1

(Witam! :) I nareszcie wyskrobałam pierwszy rozdział :D Mam nadzieję, że Wam się spodoba. Miłego czytania :*)  


Ayse zatrzasnęła drzwi komnaty. Z rozpaczą podeszła do swojej komody, otworzyła ją i wyjęła mały naszyjnik z ametystową łezką. Spojrzała na niego, założyła i zerknęła w lusterko. Z jej pięknych, dużych oczu popłynęły łzy. „Dlaczego mama już nie kocha taty? Dlaczego chce się z nim rozwieść? Co on takiego zrobił, że matka momentalnie podjęła decyzję o rozwodzie? Mogłaby się chociaż wstrzymać ze względu na małego Osmana. Przecież on ma dopiero 10 lat…”. Usiadła bezradnie na łóżko, otarła łzy, poprawiła fryzurę i postanowiła, że odwiedzi swojego malutkiego braciszka, który był oczkiem w głowie Humasah.

                                                                       ***

Sułtanka Hurrem wstała dosyć wcześnie. Z tęsknoty z swoim Padyszachem nie mogła spać. Całe dnie przesiadywała w komnacie, co chwila zerkając przez okno, czy jej Sulejman przypadkiem nie wraca. Jednak od paru dni coś jeszcze było nie tak. Czuła okropne mdłości, było jej słabo, a czasami to nie miała nawet sił, żeby przejść parę kroków. Medyczki sto razy ją badały i nic konkretnego nie zdiagnozowały. Była słaba, choć bała się używać tego słowa, lękała się śmierci, a bardziej tego, że nie zdąży zobaczyć jak jej waleczny syn zasiądzie na tronie. Straciła już dwoje dzieci i nie miała siły na złe wiadomości. Mehmed okrutnie zabity przez intrygę Mahidevran, a jej ukochanego Selima wykończył alkoholizm. Bardzo przeżyła stratę obu synów, i w związku z tym podejmowała wszelkie możliwe środki ostrożności, by chronić Bajazyda. Cihangir i Mihrimah byli dla niej oparciem w tych ciężkich chwilach i wiedziała, że zawsze może na nich liczyć. Z kolei Humasah i Osman przynosili jej radość i dzięki nim miała siłę wstawać i cieszyć się życiem. Nagle, do komnaty szybkim krokiem weszła Fahirye i pospiesznie dała sułtance list, tym samym wyrywając ją z przemyśleń.
- Pani, list od Sułtana. – powiedziała kalfa.
Hurrem aż podskoczyła z radości. „Mój ukochany, sułtan mojego serca, napisał kolejny list! Mam nadzieję, że to będą dobre nowiny.” Bez zastanowienia otworzyła pudełeczko i rozwinęła pergamin. Po przeczytaniu paru wersów, oczy sułtanki zaszły łzami. Najpierw poczuła ogromną złość, potem niedowierzanie, a w końcu dopadła ją rozpacz tak wielka, że aż uklękła i zaczęła krzyczeć na cały głos.

                                                                       ***
Mihrimah, w drodze do sułtanki Hurrem, usłyszała przeraźliwy krzyk, dochodzący z komnaty jej matki. Pobiegła, ile sił w nogach, i weszła szybkim krokiem do pomieszczenia. Jej matka klęczała na podłodze i krzyczała rozpaczliwie, jednocześnie płacząc. Sułtanka czym prędzej podeszła do matki.
- Mamo, co się dzieje?! Co się stało?! Coś ci dolega?! Mamo, proszę, uspokój się!!!
Jednak słowa Mihrimah nic nie dały i Hurrem zaczęła głośniej lamentować. Córka głaskała głowę matki, uspokajając ją. Nagle, sułtanka zemdlała.
- Szybko, wezwijcie medyka! – krzyknęła Mihrimah i razem z Fahirye przeniosła matkę do jej łóżka.
Wypytywała Fahirye, co się stało, lecz ta odpowiedziała jej, że przekazała sułtance list i po jego przeczytaniu zaczęła się ta histeria. Mihrimah rozejrzała się i dostrzegła kawałek papieru na stoliku. Szybko wzięła to do ręki i przeczytała. Po chwili poczuła, że coś w niej pękło. Jej najdroższy, najukochańszy, najcudowniejszy brat podczas walki został poważnie zraniony. Niestety, rana się zaogniła i doszło do zakażenia. Książę Bajazyd nie żyje. Mihrimah uklękła i położyła dłoń na ustach. Z jej świetlistych oczu, szerokimi strugami, popłynęły łzy. Nagle, do komnaty weszła Ayse.

                                                                       ***
              Humasah już była gotowa, żeby wyjść i odwiedzić brata, gdy nagle usłyszała przeraźliwy krzyk. Natychmiast w jej głowie nagromadziło się mnóstwo pytań. „Co się stało? Kto tak wrzeszczy? Czy to moja matka? A może babcia? Może się coś im stało? Boże uchroń!”. Szybkim krokiem wyszła ze swojej komnaty i wręcz pobiegła w stronę tego okropnego dźwięku. Nie zważając na długą suknię i wysokie buty, biegła dzielnie, żeby zobaczyć co się stało, a przede wszystkim, żeby pomóc. Wtem, dźwięk ustał i zapadła mroczna cisza. Ayse zatrzymała się. Oceniając sytuację, zauważyła sługę wybiegającą z komnaty sułtanki Hurrem. Postanowiła jak najszybciej się tam znaleźć. Weszła do pomieszczenia i zobaczyła swoją babcię, leżącą nieprzytomną na swym łożu. Odwróciła swój wzrok i zauważyła matkę. Sułtanka klęczała i, z jakimś papierem w ręku, szlochała. Podeszła do niej, przytuliła ją mocno i delikatnie wzięła z jej dłoni, zwinięty w kłębek, list. Przeczytała go i momentalnie się rozpłakała. „Jak to możliwe, że jej najukochańszy wuj nie żyje?!”. Objęła matkę mocniej i zgniotła ten przeklęty pergamin.

                                                                       ***
            Mustafa siedział w komnacie sułtana i czytał pewną księgę. Właściwie to całe dni przesiedziane w tym pałacu spędzał na czytaniu przeróżnych rękopisów. Czasami również wyjeżdżał na przejażdżki konno. Ojciec znowu nie zabrał go ze sobą na wojnę. Zamiast tego mianował go regentem kraju. Wiedział, że Sułtan powierzył mu bardzo odpowiedzialne stanowisko i nie powinien się buntować. Jednak Mustafa już tak dawno nie walczył, nie czuł tej narastającej adrenaliny i tej niezwykłej atmosfery walki. Matka cały czas powtarza mu, że to stanowisko jest wielkim krokiem w stronę tronu, jednak książę jeszcze o tym nie myślał. Dopóki Sułtan Sulejman, jego ojciec, żyje i ma się dobrze, to nie ma nawet mowy o żadnym powstaniu, ani próby przejęcia władzy. Z tych głębokich przemyśleń wyrwał go posłaniec.

- Książę, sułtan przysłał list. – rzekł Aga i dał Mustafie opieczętowany list, a ten natychmiast go otworzył i przeczytał.

              Nagle, Mustafie zrobiło się słabo, tak ,że aż musiał usiąść. Jego dzielny i odważny, a co najważniejsze wierny i posłuszny mu, brat odszedł z tego świata. Mimowolnie z ciemnych oczu księcia spłynęło morze łez. Zakrył twarz ręką, żeby nie okazywać słabości przed sługą.
- Możesz odejść…- powiedział słabym i załamującym się głosem.
             Spojrzał w stronę okna i ze złością wyszedł na balkon. Walnął pięścią z marmurową balustradę i krzyknął. „Ile jeszcze tej okrutniej śmierci doświadczy jego rodzina?! Ile jeszcze osób, które kocham musi umrzeć?!”

piątek, 11 grudnia 2015

Prolog


Rok 1554  Konstantynopol

Mihrimah otworzyła oczy. Do komnaty wpadały pojedyncze promienie słońca, które pięknie oświetlały pomieszczenie sułtanki. Spojrzała w bok. Na jej stoliku nocnym leżał mały pakunek, owinięty jedwabnym materiałem. Do wstążeczki był przywiązany liścik. Mihrimah postanowiła natychmiast dowiedzieć się kto jej to przysłał. Rozwinęła delikatnie pergamin.


        „Najdroższa sułtanko!

          Moje szczęście, słońce i księżycu, wiosno moja, najcudowniejsza z sułtanek, moja Mihrimah, ileż to dni już minęło bez blasku Twoich oczu, dźwięku śpiewnego głosu, uśmiechu, który każdego dnia doprowadza mnie do szaleństwa? Twój nic nie warty sługa, który swą siłę zawdzięcza pięknej i mądrej sułtance, codziennie modli się, by ponownie ujrzeć Twoją promienną twarz. O złotowłosa sułtanko, cudowna różo, gwiazdo poranna, klejnocie najcenniejszy, druga połówko, moje tchnienie, życie, duszo, sensie mojego życia, mój skarbie. Mam przyjemność oznajmić ci, że dzisiejsza wyprawa będzie ostatnią i wrócimy niedługo. Sułtan nie najlepiej się czuje, ale jest pod stałym nadzorem lekarzy. Bajazyd jest bardzo podekscytowany i nie może się doczekać walki. Jak zawsze pomagają nam Twoje gorliwe modlitwy i wierzymy, że szczęśliwie uda nam się wrócić z wyprawy.

                                                                                                              Twój sługa Rustem”


Mihrimah odłożyła list. To już piąty list w tym miesiącu. Najwyraźniej Rustem próbuje ją przekonać do zmiany decyzji. Jednak to jest córka sułtanki Hurrem i ona nie pozwoli, żeby jakiś tam pasza próbował podważać jej decyzje. Po ich powrocie rozwiedzie się z nim i nikt, nawet jej matka, tego nie zmieni. Spojrzała z nieufnością na pakunek, lecz po chwili postanowiła go otworzyć. W środku znajdował się malutki pierścionek, który sprawiał wrażenie jakby siedział na nim mały feniks, obsadzony rubinami i szafirami. Był przepiękny. Na jej delikatnej dłoni wyglądał idealnie. Nagle, do komnaty weszła jej najukochańsza córeczka.
- Humasah, moje szczęście! – Mihrimah pospiesznie wstała z łóżka i przytuliła Ayse.- Jak się miewasz, wróbelku?
- Matko, gdy widzę jak promieniejesz, wszystkie problemy znikają.- odpowiedziała z uśmiechem sułtanka i pocałowała rękę matki. – Cóż za piękny pierścionek! Dlaczego wcześniej go nie widziałam?
- Przed chwilą otworzyłam prezent od twojego ojca. – powiedziała już mniej entuzjastycznie.- To prawda, jest śliczny, jednak serca kobiety nie zdobywa się przez podarunki, ale przez gesty i uczucia.
-Ależ matko, czym ojciec zawinił?- odparła z niepokojem Ayse.
- Wystarczy, córeczko.- szepnęła ostrzegawczo Mihrimah.- Muszę się ubrać, wracaj do komnaty. Później ciebie odwiedzę.
- Matko…
- Możesz odejść. – rzekła ostrzej sułtanka, urywając rozmowę. 
Humasah wyszła z komnaty matki, z lekkim grymasem na ustach. Mihrimah nie lubiła podnosić głosu na Ayse, ale nie pozwalała wejść sobie na głowę. Wybrała piękną, jedwabną, szmaragdową suknię, do tego fantazyjną biżuterię i diadem. Gdy już była gotowa, postanowiła, że przywita się z matką. Sułtanka Hurrem od paru dni nie czuła się najlepiej.