poniedziałek, 9 maja 2016

Rozdział 6

Ta daaam! :D Witam Was serdecznie i już na wstępie zaznaczam, iż ów rozdział jest niesamowicie ważny, więc jest również odpowiednio długi. ;) Ostatnio nie mogę się oderwać od komputera, taką mam wenę, żeby się wypisać, aczkolwiek moje palce i nadgarstki odmawiają mi posłuszeństwa :D Ale nic to, jak zawsze warto było. I chciałabym jeszcze dodać ogromne podziękowania za ponad 500 wyświetleń!!! Jesteście niesamowici! Właśnie dla takich momentów warto pisać i zarywać noce! Jeszcze raz bardzo dziękuję <3 <3 <3 i zapraszam do czytania! Enjoy!!!

Zuza :*

                                                                   ***
Nieustająca fala ciągłych nieszczęść i trosk pochłonęła cały pałac Topkapi. Tragiczny stan sułtanki Hurrem udzielał się wszystkim mieszkańcom monumentalnej twierdzy. W haremie panował jeden wielki chaos. Nikt nie trzymał tego w ryzach tak, jak robiła to wielka Sułtanka. Z każdym dniem czuła się coraz gorzej. Na rozkaz Sułtana, całego świata do Konstantynopola zjechali medycy, by przywrócić jego ukochaną do zdrowia. Nie tylko stolica, a i całe Imperium odczuło kryzys. Biedny Muhibbi, zamiast rządzić państwem i podbijać kolejne tereny, całe dnie spędzał przy rudowłosej piękności. Nie mógł dopuścić do siebie tej myśli, że jego Hurrem, może odejść z tego świata. Serce mu pękało z każdym spojrzeniem na cierpienie żony. Ona umierała fizycznie, a Sulejman konał z miłości. Wiecznie siedząc na niewygodnym stołku przy wielkim łożu, władca świata nabawił się schorzeń kręgosłupa. Jednak czym był ból pleców, w porównaniu z więdnącym sercem? Codziennie uraczał swoją miłość nowymi wierszami płynącymi z utęsknionej duszy, roniąc przy tym gorzkie łzy rozpaczy. Również i Mihrimah, która tak bardzo kochała swoją matkę, siedziała całymi dniami w komnacie i, z płynącymi łzami po rumianych policzkach, wspominała beztroskie czasy dzieciństwa, kiedy wszystko było takie proste. Teraz ciągle musiała mieć się na baczności, gdyż w każdej chwili mogła nadejść, uchowaj Boże, wieść o rychłej śmierci Sułtanki. Parę dni temu, Rustem Pasza, wyjechał w ważnej sprawie i jak dotąd nie ma o nim, żadnej wieści. W tych ciężkich chwilach, Mihrimah pragnęła, aby jej dzieci jeszcze mocniej odczuły jej troskę i miłość, więc każdego wieczoru zbierali się w jej komnacie i spożywając razem wieczerzę, napawali się swoją obecnością. Pewnego dnia do zamku przybył nieznajomy posłaniec. O dziwo, nie przyszedł najpierw do Sułtana, lecz do jego jedynej córki.
-Pani, pewien posłaniec uprzejmie prosi o audiencję.-przekazała jedna ze sług.
-Doprawdy? A kimże jest ów człowiek?- Mihrimah uniosła brew i z pytającym wzrokiem popatrzyła na niewolnicę.
-Nie wiem, Pani. Podobnież to jeden z gońców Rustema Paszy.
-To niemożliwe. Znam każdego sługę mojego męża. I o nim bym słyszała.-na twarzy sułtanki pojawił się cień niepokoju.- No dobrze, wpuść go.
Drzwi komnaty otworzyły się, a w nich stanął wysoki mężczyzna z zasłoniętą twarzą. Przez grube płachty materiału widać było tylko ciemne, błyszczące oczy, które przeszywały Mihrimah wzrokiem. Kobieta uniosła głowę i dała dłonią znać, aby podszedł bliżej. Posłaniec ukłonił się nisko. Nic nie mówiąc, postawił ogromną skrzynię na posadzce, przed sułtanką.
- Pani, z bólem w sercu składam kondolencje.- rzekł człowiek tajemniczym, choć fałszywym tonem. – Sprawiedliwość nareszcie dosięgnęła również Twojego męża. Wiem jednak, że na pewno ten prezent cię nie rozczaruje…- urwał mężczyzna i kłaniając się, w mgnieniu oka wyszedł z pomieszczenia.
-Zaraz!- krzyknęła w pustą przestrzeń Mihrimah.- Od kogo jest ten podarunek?- dokończyła sama do siebie.- Straże! Otwórzcie tą skrzynię!
Jeden ze strażników uchylił wieko mosiężnego pudła. Z wnętrza ulotnił się nieprzyjemny zapach zgnilizny. W środku znajdowała się czyjaś głowa. Sułtanka jednak dobrze wiedziała do kogo należy.
-Rustem!- krzyknęła przerażona kobieta zasłaniając usta. Odwróciła wzrok i od razu pomyślała o swoim potomstwie. „Jak oni to zniosą?! Humasah tak bardzo była związana z ojcem, a mały Osman uwielbiał jeździć z nim na polowania. A ja? Ja nigdy go nie kochałam. Zawsze wzbudzał we mnie odrazę. Nie dlatego, że nie był przystojny, czy jakoś pociągający, jednak odrzucała mnie w nim jego chorobliwa zazdrość i przenikająca go do szpiku kości nienawiść i złośliwość. Tyle wyrządzonych przez niego krzywd, tyle niewinnych osób straciło przez niego życie… I jego sprawiedliwość dosięgnęła… Ale któż mógł to uczynić? Czy to poplecznicy Mustafy? A może janczarzy?” Tyle pytań, na które sułtanka nie znała odpowiedzi, zasypało ją w sekundę. „Co zrobić?! Najrozsądniej byłoby udać się do ojca, jednak Sułtan miał tyle zmartwień na głowie… Z drugiej strony, jeżeli tego nie zrobię, może to być uznane jako mój udział w jego egzekucji…” – Straże! Zabierzcie stąd to… Ech, tą przeklętą skrzynię. – spojrzała jeszcze raz na pudło z obrzydzeniem.- Nazli!
Do komnaty weszła drobniutka kobieta. Nazli Hatun była najbardziej zaufaną służącą Mihrimah. Niewolnica ukłoniła się i popatrzyła na sułtankę pytająco.
-Przekaż Ayse, że chciałabym ją widzieć. – powiedziała córka Sułtana z fałszywym smutkiem na twarzy.- Niech przyprowadzi również Osmana. To bardzo pilne.- po chwili namysłu dodała jeszcze.- Powiedz im to wieczorem, a ja teraz udam się do Padyszacha.
- Jak rozkażesz, Pani.-sługa ukłoniła się i wyszła z pomieszczenia.
Mihrimah spojrzała przez okna i westchnęła. „Mam wrażenie, że to nie koniec nieszczęść. Boże uchowaj.” Sułtanka uniosła ręce w geście modlitwy.
                                                                          ***
Ayse spacerowała po pałacowym ogrodzie, trzymając swojego młodszego braciszka z rękę. Sułtanka cichutko podśpiewywała. Mały Osman z zachwytem przysłuchiwał się siostrze i wesoło poskakiwał do rytmu. Humasah uśmiechnęła się, widząc, że chłopcu podoba się jej śpiew. Postanowiła zabrać go nad wielką fontannę, będącą w samym centrum wielkiego ogrodu. Obydwoje usiedli na skraju marmuru i przyglądali się przepięknym różom, które w o taj porze przybierały piękny, krwistoczerwony kolor. Złotowłosa nuciła wesołą melodię, gdy nagle na gałęzi pobliskiego drzewa usiadł mały słowik. Były one rzadko spotykanymi ptakami, więc Ayse na chwilę ucichła, by jemu się przyjrzeć. Ptak natychmiast powtórzył ostatnio usłyszaną melodię. Osman aż pisnął z radości i ponaglił siostrę, aby zaśpiewała dalej. Zachwycona dziewczyna wydała z siebie parę melodyjnych dźwięków i ponownie zamilkła. Słowik zaćwierkał tą samą frazę. Rozweselona sułtanka śpiewała wraz ze stworzeniem jeszcze przez parę minut. Tą sielankę przerwał haremowy sługa wykrzykując donośnie, co niezwłocznie spłoszyło maleńkiego słowika: „Destur! Sułtan Sulejman Han Hazletleri! Na te słowa, dziewczę skłoniło głowę, dając do zrozumienia bratu, by uczynił to samo. Wtem zza zakrętu, spokojnym krokiem podszedł zapowiadany Padyszach. Na widok wnucząt, na twarzy władcy pojawił się szczery uśmiech.
-Humasah, moja cudowna wnuczko.-powiedział z miłością Sulejman, całując dziewczynę w czoło.- Masz przepiękny głos, moja najśliczniejsza. Nawet ptaki milknął, gdy słyszą twój anielski śpiew.-spojrzał na wnuczkę z podziwem.-Osman, mój dzielny lwie.- mówiąc to, uniósł małego chłopca na ręce. Jednak z powodu ogromnego bólu kręgosłupa, po chwili delikatnie odstawił malca na ziemię.- Moje skarby, nawet nie wyobrażacie sobie, jaka to ulga wyjść z tego przeklętego pałacu na świeże powietrze i zaczerpnąć zapachu tych niezwykłych kwatów. No i oczywiście posłuchać przecudnego śpiewu mojej złotowłosej Ayse, królowej ptaków.-mrugnął okiem do dzieci.
Rodzina spacerowała długo po ogrodzie, powoli przemierzając nowe ścieżki i rozkoszując się słodką wonią wiosennych róż. Tą nieziemską przechadzkę, przerwał Aga, który pospiesznie podbiegł do Sułtana i zdyszanym głosem wyszeptał:
-Panie… jakby to powiedzieć… sułtanka Hurrem…
Sulejman spojrzał w oczy sługi z niepokojem.
-Co z nią?!
-Panie, Haseki dogorywa…- odparł ze smutkiem Aga.

Padyszach natychmiast opuścił wnuczęta i szybkim krokiem ruszył w stronę zamku.