Miłego czytania!!! :*
***
Sułtanka
usiadła na miękkiej sofie i spojrzała przez okno. „Jak tutaj pięknie, tak
cicho, nareszcie może zaznam odrobiny spokoju…”
Wieczorem,
Mahidevran wzięła długą i odprężającą kąpiel w hammamie, a następnie rozkazała
służącej sprowadzić pałacową masażystkę. Dawno nie czuła się tak odprężona i
zrelaksowana. Tę niebiańską sielankę przerwała Fidan.
-Pani,
pałacowa kalfa, Raziye, czeka pod drzwiami. – powiedziała sługa z lekko
poddenerwowanym głosem.- Uprzejmie prosi o audiencję.
Sułtanka
westchnęła z irytacją i spojrzała na niewolnicę z pretensją.
- Nawet
chwili spokoju mi nie dadzą. Ech, no dobrze wpuść ją.- rzekła od niechcenia, przeczesując
palcami włosy.
Do
pomieszczenia weszła wspomniana Raziye Kalfa wraz z rudowłosą nałożnicą, która
szła z potulnie opuszczoną głową. Kalfa ukłoniła się posłusznie.
- Pani,
przepraszam bardzo, że przeszkadzam, jednak ta niewdzięczna dziewucha jest tak nieposłuszna
i nieokrzesana, że dopuściła się próby ucieczki z haremu. – powiedziała
spokojnie z wzrokiem wbitym w posadzkę.- Żadne chłosty i kary nie dają skutków,
więc…
- Więc, to
ja mam jej wymierzyć surową karę?- przerwała kalfie Mahidevran patrząc z
zaciekawieniem na rudą. Po chwili odwróciła wzrok i rzekła Fidan:
-Zostawcie
mnie z niewolnicą.
Służące
posłusznie ukłoniły się i wyszły z komnaty.
Sułtanka
spojrzała na dziewczynę i dała jej znak, żeby podeszła. Ta, delikatnie uniosła
głowę i nieśmiało popatrzyła w ciemne oczy Mahidevran.
- Jak ci na
imię, dziecko?- spytała spokojnie Buryuk Valide patrząc w szmaragdowe oczęta i
dostrzegając niepokorne spojrzenie.
-Aleksandra,
pani.
Ta
odpowiedź zmroziła sułtankę. Czy to jakieś złudzenie, czy co? Ta dziewczyna nie
dość, że była łudząco podobna do jej największego wroga, to jeszcze miała tak
samo na imię.
- Skąd
jesteś? Masz bardzo dziwny akcent.- odparła mniej pewnie.
- Z Polski
pani, z północy. – wytłumaczyła sułtance z przejęciem.
„To
niemożliwe.” Mahidevran przełknęła ślinę i uniosła głowę na znak dominacji.
- Ach, tak…
W pełni cię rozumiem. Tęsknisz za domem i bliskimi, których straciłaś. Czujesz
się jak w klatce i masz wrażenie, że nikt cię nie lubi. Masz ochotę rzucić się
do Bosforu z najwyższej wieży, z najwyższego balkonu…- mówiła zamyślona
sułtanka zagłębiając się w bolesne wspomnienia. – Ech, dziecko moje, ja też
kiedyś byłam niewolnicą i wiem jak to jest. Ale wzięłam swój los we własne ręce
i jak widzisz doszłam na sam szczyt.
- Za
przeproszeniem, co ma sułtanka na myśli mówiąc, że wzięła los w swoje ręce?-
zapytała Aleksandra nieśmiało.
-
Rozkochałam w sobie księcia, poszłam do jego alkowy, stałam się jego faworytą,
żyłam jak w bajce. Wreszcie przyszedł taki dzień, w którym dałam Sulejmanowi syna.
Wtedy otrzymałam tytuł Sułtanki, a gdy i mój pierworodny objął władzę w
prowincji zostałam Haseki Valide Mahidevran Sułtan.- uniosła podbródek
dziewczyny. – Ale nie osiągnęłabym tego bez innych wspierających mnie osób.
Dlatego mam dla ciebie pewną propozycję. Z moją pomocą dostaniesz się do alkowy
mojego wnuka i będziesz miała wszystko czego zapragniesz.
Oczy
Aleksandry zaświeciły się.
- Będę
ukochaną księcia?
- Tak,
jednak jest jeden warunek… Będziesz mi wierna i posłuszna. Będziesz zawsze
wykonywać moje rozkazy i będziesz moją prawą ręką, moimi oczami i uszami w tym
haremie. Ja dam ci swoją ochronę i opiekę.- powiedziała z powagą i
przekonaniem.
Nałożnica
padła na kolana i ucałowała aksamitną szatę sułtanki.
-Pani,
zrobię wszystko co w mojej mocy… Będę ci zawsze wierna i oddana. Do końca moich
dni.- przyrzekła rudowłosa.
Mahidevran
uśmiechnęła się.
- Dobrze, a
więc spodziewaj się rychłej wieści o twoich odwiedzinach w alkowie księcia
Mehmeda.
Aleksandra
ujęła dłoń Valide i ucałowała.
- Dziękuję,
Pani. Nigdy nie zapomnę tego co dla mnie zrobiłaś.
- Zanim
jednak udasz się do mojego wnuka, musisz koniecznie przyjąć islam. Dzięki temu
nie będziesz zwykłą nałożnicą. Będziesz traktowana poważnie.
Rudowłosa
przytaknęła z pokorą.
-Możesz
odejść.- Mahidevran machnęła ręką w stronę drzwi. Przez chwilę jeszcze
odprowadziła Aleksandrę wzrokiem i wróciła do czesania swoich długich, gęstych
włosów.- Raziye!- zawołała zmęczonym głosem.
Natychmiast
drzwi się otworzyły i do komnaty wbiegła kalfa z opuszczoną głową.
- Słucham,
Pani.
-Przygotuj
to dziewczę na najbliższą zabawę. Ma trafić do alkowy księcia jako
pierwsza.-Valide spojrzała wymownym wzrokiem na służkę.
-Oczywiście,
moja Pani.- odpowiedziała kobieta z lekkim grymasem.
Mahidevran
machnęła ręką i kalfa posłusznie opuściła pomieszczenie. „Mam nadzieję, że ta
dziewka będzie mi posłuszna i wierna. Jeśli nie, to równie dobre może skończyć
na dnie Bosforu. Ma ogromny talent i potencjał. Bez problemu zauroczy mojego
wnuka i zdobędzie jego serce. Dzięki niej będę miała jeszcze większy wpływ na
księcia i jego decyzje, oczywiście w tym pozytywnym aspekcie. Przecież nie
chcę, żeby popełniał głupie błędy…”-pomyślała Valide z mrocznym uśmiechem na
ustach.
