piątek, 29 kwietnia 2016

Rozdział 5

Na wstępie chciałabym się wytłumaczyć z mojej nieobecności na blogu. Ogólnie rzecz biorąc chodzi o szkołę, a konkretnie o nawał nauki jaki ciąży na każdym uczniu liceum. Drugą sprawą jest totalny brak zapału i weny. A gdy brak weny, to lepiej nie pisać, bo można skutecznie znudzić czytelnika. Także tyle, jeżeli chodzi o moją przerwę od pisania. Bardzo przepraszam i postaram się częściej dodawać posty i urzekać Was historią o pięknej miłości, która bądź co bądź dopiero się rozkręca ;)
Miłego czytania!!! :*




                                                                              ***


         Sułtanka usiadła na miękkiej sofie i spojrzała przez okno. „Jak tutaj pięknie, tak cicho, nareszcie może zaznam odrobiny spokoju…”
Wieczorem, Mahidevran wzięła długą i odprężającą kąpiel w hammamie, a następnie rozkazała służącej sprowadzić pałacową masażystkę. Dawno nie czuła się tak odprężona i zrelaksowana. Tę niebiańską sielankę przerwała Fidan.
-Pani, pałacowa kalfa, Raziye, czeka pod drzwiami. – powiedziała sługa z lekko poddenerwowanym głosem.- Uprzejmie prosi o audiencję.
Sułtanka westchnęła z irytacją i spojrzała na niewolnicę z pretensją.
- Nawet chwili spokoju mi nie dadzą. Ech, no dobrze wpuść ją.- rzekła od niechcenia, przeczesując palcami włosy.
Do pomieszczenia weszła wspomniana Raziye Kalfa wraz z rudowłosą nałożnicą, która szła z potulnie opuszczoną głową. Kalfa ukłoniła się posłusznie.
- Pani, przepraszam bardzo, że przeszkadzam, jednak ta niewdzięczna dziewucha jest tak nieposłuszna i nieokrzesana, że dopuściła się próby ucieczki z haremu. – powiedziała spokojnie z wzrokiem wbitym w posadzkę.- Żadne chłosty i kary nie dają skutków, więc…
- Więc, to ja mam jej wymierzyć surową karę?- przerwała kalfie Mahidevran patrząc z zaciekawieniem na rudą. Po chwili odwróciła wzrok i rzekła Fidan:
-Zostawcie mnie z niewolnicą.
Służące posłusznie ukłoniły się i wyszły z komnaty.
Sułtanka spojrzała na dziewczynę i dała jej znak, żeby podeszła. Ta, delikatnie uniosła głowę i nieśmiało popatrzyła w ciemne oczy Mahidevran.
- Jak ci na imię, dziecko?- spytała spokojnie Buryuk Valide patrząc w szmaragdowe oczęta i dostrzegając niepokorne spojrzenie.
-Aleksandra, pani.
Ta odpowiedź zmroziła sułtankę. Czy to jakieś złudzenie, czy co? Ta dziewczyna nie dość, że była łudząco podobna do jej największego wroga, to jeszcze miała tak samo na imię.
- Skąd jesteś? Masz bardzo dziwny akcent.- odparła mniej pewnie.
- Z Polski pani, z północy. – wytłumaczyła sułtance z przejęciem.
„To niemożliwe.” Mahidevran przełknęła ślinę i uniosła głowę na znak dominacji.
- Ach, tak… W pełni cię rozumiem. Tęsknisz za domem i bliskimi, których straciłaś. Czujesz się jak w klatce i masz wrażenie, że nikt cię nie lubi. Masz ochotę rzucić się do Bosforu z najwyższej wieży, z najwyższego balkonu…- mówiła zamyślona sułtanka zagłębiając się w bolesne wspomnienia. – Ech, dziecko moje, ja też kiedyś byłam niewolnicą i wiem jak to jest. Ale wzięłam swój los we własne ręce i jak widzisz doszłam na sam szczyt.
- Za przeproszeniem, co ma sułtanka na myśli mówiąc, że wzięła los w swoje ręce?- zapytała Aleksandra nieśmiało.
- Rozkochałam w sobie księcia, poszłam do jego alkowy, stałam się jego faworytą, żyłam jak w bajce. Wreszcie przyszedł taki dzień, w którym dałam Sulejmanowi syna. Wtedy otrzymałam tytuł Sułtanki, a gdy i mój pierworodny objął władzę w prowincji zostałam Haseki Valide Mahidevran Sułtan.- uniosła podbródek dziewczyny. – Ale nie osiągnęłabym tego bez innych wspierających mnie osób. Dlatego mam dla ciebie pewną propozycję. Z moją pomocą dostaniesz się do alkowy mojego wnuka i będziesz miała wszystko czego zapragniesz.
Oczy Aleksandry zaświeciły się.
- Będę ukochaną księcia?
- Tak, jednak jest jeden warunek… Będziesz mi wierna i posłuszna. Będziesz zawsze wykonywać moje rozkazy i będziesz moją prawą ręką, moimi oczami i uszami w tym haremie. Ja dam ci swoją ochronę i opiekę.- powiedziała z powagą i przekonaniem.
Nałożnica padła na kolana i ucałowała aksamitną szatę sułtanki.
-Pani, zrobię wszystko co w mojej mocy… Będę ci zawsze wierna i oddana. Do końca moich dni.- przyrzekła rudowłosa.
Mahidevran uśmiechnęła się.
- Dobrze, a więc spodziewaj się rychłej wieści o twoich odwiedzinach w alkowie księcia Mehmeda.
Aleksandra ujęła dłoń Valide i ucałowała.
- Dziękuję, Pani. Nigdy nie zapomnę tego co dla mnie zrobiłaś.
- Zanim jednak udasz się do mojego wnuka, musisz koniecznie przyjąć islam. Dzięki temu nie będziesz zwykłą nałożnicą. Będziesz traktowana poważnie.
Rudowłosa przytaknęła z pokorą.
-Możesz odejść.- Mahidevran machnęła ręką w stronę drzwi. Przez chwilę jeszcze odprowadziła Aleksandrę wzrokiem i wróciła do czesania swoich długich, gęstych włosów.- Raziye!- zawołała zmęczonym głosem.
Natychmiast drzwi się otworzyły i do komnaty wbiegła kalfa z opuszczoną głową.
- Słucham, Pani.
-Przygotuj to dziewczę na najbliższą zabawę. Ma trafić do alkowy księcia jako pierwsza.-Valide spojrzała wymownym wzrokiem na służkę.
-Oczywiście, moja Pani.- odpowiedziała kobieta z lekkim grymasem.

Mahidevran machnęła ręką i kalfa posłusznie opuściła pomieszczenie. „Mam nadzieję, że ta dziewka będzie mi posłuszna i wierna. Jeśli nie, to równie dobre może skończyć na dnie Bosforu. Ma ogromny talent i potencjał. Bez problemu zauroczy mojego wnuka i zdobędzie jego serce. Dzięki niej będę miała jeszcze większy wpływ na księcia i jego decyzje, oczywiście w tym pozytywnym aspekcie. Przecież nie chcę, żeby popełniał głupie błędy…”-pomyślała Valide z mrocznym uśmiechem na ustach.