piątek, 15 stycznia 2016

Rozdział 3

 Kochani ! Nareszcie napisałam 3 rozdział. Jest on wyjątkowo długi, ale uważam, że naprawdę dobrze mi wyszedł ;) No więc... serdecznie zapraszam do komentowania, krytykowania, zwracania mi uwagi na błędy, propozycje dot. mojego bloga, itp. No i oczywiście MIŁEGO CZYTANIA! :*

Zuza :**                                                                          




                                                                                  ***

Nareszcie dotarli do osmańskiego seraju. Rudowłosa zmierzyła pałac wzrokiem. Musiała przyznać, że robił wrażenie. W blasku słońca wydawał się kolosalny. Przy głównej bramie straże robiły dokładne rozeznanie. Skrupulatnie przeszukiwali niewolnice i puszczali dalej. Aleksandra niechętnie dała się przeszukać i spojrzała strażnikowi w oczy z pogardą. Z podniesioną głową poczłapała dalej. Wkroczyła do wielkiego pomieszczenia, które łudząco przypominało rzymską łaźnię. Nagle, jakaś kobieta pociągnęła ją w stronę rzędu niewolnic i ustawiła ją na końcu. Dziewczyna wychyliła się i już wiedziała co się tu dzieje. Medyczki sprawdzały czy te kobiety, które z nią przybyły, są dziewicami. Po dokładnych badaniach Aleksandry, medyczka stwierdziła, że dziewczyna jest zdrowa i zaprowadziła ją do kolejnej części tej ogromnej łaźni. Jednak, tutaj nie było wielkich wanien ani żadnej kanalizacji. Tu dziewczęta myły się, ochlapując bieżącą wodą. Aleksandra spojrzała z grymasem i wzięła wiadro wody. Po kąpieli, niewolnicom przydzielono szaty, a raczej żałosną imitację łachman, w których rudowłosa widziała niegdyś swoje służące. Z niesmakiem przyjrzała się strojom i rzekła do swojej przyjaciółki.
- Nigdy tego nie włożę!
Jednak protesty dziewczyny nic nie dały i w końcu pod groźbą chłosty, założyła szatę. Następnie, rzuciła się z westchnieniem na swoje łóżko i, wtulając się w poduszkę, zaczęła płakać.


                                                         ***
Minęło już dziesięć dni od powrotu Sułtana z wyprawy, a Ayse jeszcze nie widziała się z ojcem. Tak bardzo za nim tęskniła. Podjadając lokmę, patrzyła przez duże okno i obserwowała ogród. Przechadzał się po nim książę Mehmed, syn księcia Mustafy. Był niezwykle przystojnym młodzieńcem. Miał zaledwie 18 lat, jednak wyglądał bardzo dojrzale i mężnie. Humasah uwielbiała spędzać z nim sobotnie wieczory. Zazwyczaj spędzali je na długich rozmowach i, słuchaniu przez Mehmeda, śpiewu Ayse. Traktowała go jak brata. Wiedziała, że jednak za parę dni książę Mustafa wyjedzie do koronnej prowincji, Manisy, która opustoszała po śmierci księcia Bajazyda. Również teraz Mehmed miał otrzymać ten zaszczyt i wyjechać do Konyi. Sułtanka w końcu zdecydowała, że odwiedzi swoją babcię, która od momentu śmierci swojego syna, leżała nieprzytomna w swojej komnacie. Jej matka i jej dziadek, Sułtan Sulejman, cały czas przy niej czuwali. Powoli odzyskiwała zdrowie. Wiadomo jednak, że książę Bajazyd był jedynym jej synem, który mógł w przyszłości objąć władzę. W ten sposób pozostał jej tylko Cihangir, który nie mógłby zasiąść na tronie. Osłabiło to dostatecznie jej władzę, a także zdrowie. Humasah ubrała szmaragdową suknię, małą tiarę i ruszyła w stronę komnaty sułtanki Hurrem.



                                                        ***
-Ojcze, odpocznij, ja się nią zajmę. Jesteś bardzo wyczerpany tą całą sytuacją, proszę cię zadbaj również o swoje zdrowie.- rzekła Mihrimah delikatnie.
Sułtan spojrzał na córkę rozpaczliwym wzrokiem.
- Jak mogę odpoczywać, gdy sułtanka mojego serca nie daje znaku życia? Jak mogę zostawić moją różę, mój skarb, słońce najjaśniejsze, mój lśniący księżyc, moją ukochaną, która cierpi?- mówił zrozpaczony Sulejman patrząc na żonę z miłością.-Córeczko moja, nigdy nie opuszczę twej matki, gdyż to w niej tkwi sens mojego życia.
Mihrimah patrzyła na ojca z czułością. „Też chciałabym kiedyś kogoś tak mocno pokochać, tak jak mój tata kocha moją matkę” pomyślała sułtanka. Nagle do komnaty wszedł strażnik.
- Panie, sułtanka Humasah przyszła.
Na twarzy sułtana pojawił się niewielki uśmiech.
- Niech wejdzie.
Ayse szybkim krokiem wkroczyła do pomieszczenia i posłusznie się ukłoniła.
- Panie, Matko. Przyszłam zobaczyć babcię.
Sulejman spojrzał na wnuczkę z czułością. Dał znak, żeby podeszła i chwycił ją za dłonie.
-Moja śliczna Humasah, troskliwa, o gołębim sercu, moja najukochańsza wnuczko.- sułtan ujął Ayse za podbródek i pocałował w czoło. Sułtanka uśmiechnęła się promiennie. Następnie dotknęła dłoni swojej babci. Nagle, sułtanka Hurrem obudziła się.
-Wody…, wody…- wyszeptała.
- Podajcie jej wody, szybko!- krzyknął podekscytowany sułtan i pogładził żonę po policzku. –Moja Hurrem, radości moje, nareszcie się obudziłaś!
-Gggdzie Bbajazyd…?- spytała słabym głosem.
Rodzina popatrzyła po sobie ze smutkiem.
- Mamo, mój brat odszedł z tego świata…- rzekła Mihrimah delikatnie.
Hurrem zaczęła płakać. Sułtan przytulił ukochaną.



Brak komentarzy:

Prześlij komentarz