Kochani ! Nareszcie napisałam 3 rozdział. Jest on wyjątkowo długi, ale uważam, że naprawdę dobrze mi wyszedł ;) No więc... serdecznie zapraszam do komentowania, krytykowania, zwracania mi uwagi na błędy, propozycje dot. mojego bloga, itp. No i oczywiście MIŁEGO CZYTANIA! :*
Zuza :**
***
Nareszcie dotarli do osmańskiego
seraju. Rudowłosa zmierzyła pałac wzrokiem. Musiała przyznać, że robił
wrażenie. W blasku słońca wydawał się kolosalny. Przy głównej bramie straże
robiły dokładne rozeznanie. Skrupulatnie przeszukiwali niewolnice i puszczali
dalej. Aleksandra niechętnie dała się przeszukać i spojrzała strażnikowi w oczy
z pogardą. Z podniesioną głową poczłapała dalej. Wkroczyła do wielkiego
pomieszczenia, które łudząco przypominało rzymską łaźnię. Nagle, jakaś kobieta
pociągnęła ją w stronę rzędu niewolnic i ustawiła ją na końcu. Dziewczyna
wychyliła się i już wiedziała co się tu dzieje. Medyczki sprawdzały czy te
kobiety, które z nią przybyły, są dziewicami. Po dokładnych badaniach
Aleksandry, medyczka stwierdziła, że dziewczyna jest zdrowa i zaprowadziła ją
do kolejnej części tej ogromnej łaźni. Jednak, tutaj nie było wielkich wanien
ani żadnej kanalizacji. Tu dziewczęta myły się, ochlapując bieżącą wodą.
Aleksandra spojrzała z grymasem i wzięła wiadro wody. Po kąpieli, niewolnicom
przydzielono szaty, a raczej żałosną imitację łachman, w których rudowłosa
widziała niegdyś swoje służące. Z niesmakiem przyjrzała się strojom i rzekła do
swojej przyjaciółki.
- Nigdy tego nie włożę!
Jednak protesty dziewczyny nic nie
dały i w końcu pod groźbą chłosty, założyła szatę. Następnie, rzuciła się z
westchnieniem na swoje łóżko i, wtulając się w poduszkę, zaczęła płakać.
***
Minęło już dziesięć dni od powrotu
Sułtana z wyprawy, a Ayse jeszcze nie widziała się z ojcem. Tak bardzo za nim
tęskniła. Podjadając lokmę, patrzyła przez duże okno i obserwowała ogród.
Przechadzał się po nim książę Mehmed, syn księcia Mustafy. Był niezwykle
przystojnym młodzieńcem. Miał zaledwie 18 lat, jednak wyglądał bardzo dojrzale
i mężnie. Humasah uwielbiała spędzać z nim sobotnie wieczory. Zazwyczaj
spędzali je na długich rozmowach i, słuchaniu przez Mehmeda, śpiewu Ayse.
Traktowała go jak brata. Wiedziała, że jednak za parę dni książę Mustafa
wyjedzie do koronnej prowincji, Manisy, która opustoszała po śmierci księcia
Bajazyda. Również teraz Mehmed miał otrzymać ten zaszczyt i wyjechać do Konyi.
Sułtanka w końcu zdecydowała, że odwiedzi swoją babcię, która od momentu
śmierci swojego syna, leżała nieprzytomna w swojej komnacie. Jej matka i jej
dziadek, Sułtan Sulejman, cały czas przy niej czuwali. Powoli odzyskiwała
zdrowie. Wiadomo jednak, że książę Bajazyd był jedynym jej synem, który mógł w
przyszłości objąć władzę. W ten sposób pozostał jej tylko Cihangir, który nie
mógłby zasiąść na tronie. Osłabiło to dostatecznie jej władzę, a także zdrowie.
Humasah ubrała szmaragdową suknię, małą tiarę i ruszyła w stronę komnaty
sułtanki Hurrem.
***
-Ojcze, odpocznij, ja się nią
zajmę. Jesteś bardzo wyczerpany tą całą sytuacją, proszę cię zadbaj również o
swoje zdrowie.- rzekła Mihrimah delikatnie.
Sułtan spojrzał na córkę
rozpaczliwym wzrokiem.
- Jak mogę odpoczywać, gdy sułtanka
mojego serca nie daje znaku życia? Jak mogę zostawić moją różę, mój skarb,
słońce najjaśniejsze, mój lśniący księżyc, moją ukochaną, która cierpi?- mówił
zrozpaczony Sulejman patrząc na żonę z miłością.-Córeczko moja, nigdy nie
opuszczę twej matki, gdyż to w niej tkwi sens mojego życia.
Mihrimah patrzyła na ojca z
czułością. „Też chciałabym kiedyś kogoś tak mocno pokochać, tak jak mój tata
kocha moją matkę” pomyślała sułtanka. Nagle do komnaty wszedł strażnik.
- Panie, sułtanka Humasah przyszła.
Na twarzy sułtana pojawił się
niewielki uśmiech.
- Niech wejdzie.
Ayse szybkim krokiem wkroczyła do
pomieszczenia i posłusznie się ukłoniła.
- Panie, Matko. Przyszłam zobaczyć
babcię.
Sulejman spojrzał na wnuczkę z
czułością. Dał znak, żeby podeszła i chwycił ją za dłonie.
-Moja śliczna Humasah, troskliwa, o
gołębim sercu, moja najukochańsza wnuczko.- sułtan ujął Ayse za podbródek i
pocałował w czoło. Sułtanka uśmiechnęła się promiennie. Następnie dotknęła
dłoni swojej babci. Nagle, sułtanka Hurrem obudziła się.
-Wody…, wody…- wyszeptała.
- Podajcie jej wody, szybko!-
krzyknął podekscytowany sułtan i pogładził żonę po policzku. –Moja Hurrem,
radości moje, nareszcie się obudziłaś!
-Gggdzie Bbajazyd…?- spytała słabym
głosem.
Rodzina popatrzyła po sobie ze
smutkiem.
- Mamo, mój brat odszedł z tego
świata…- rzekła Mihrimah delikatnie.
Hurrem
zaczęła płakać. Sułtan przytulił ukochaną.



Brak komentarzy:
Prześlij komentarz