sobota, 20 lutego 2016

Rozdział 4

Witam Was serdecznie po długiej przerwie! Mój deadline już dawno się przedawnił, więc czym prędzej napisałam kolejny rozdział. Tym razem będzie on z perspektywy Mahi :3 Wydaje się być nawet interesujący :D, więc zapraszam do czytania! :*


                                                                               ***


Konya


Książę Mehmed nareszcie dotarł do swojej wymarzonej prowincji. Zsiadł z konia i pomógł swojej matce wyjść z powozu. Sułtanka Rumeysa spojrzała na syna z czułością. Zdecydowała się pojechać do Konyi, by towarzyszyć swojemu dziecku i przez pierwszy miesiąc pomagać w zarządzaniu sandżakiem. Jej ukochany, Mustafa, wyjechał do Manisy, a ona miała do niego dołączyć później. Tydzień potem, do haremu księcia przybyły nowe nałożnice, odesłane z Topkapi. Sułtanka musiała przyznać, że były wyjątkowo piękne. Jedna z nich, rudowłosa dziewczyna, mocno sprzeciwiała się kalfom i sprawiała kłopoty. Rumeysa widziała w niej samą siebie, w chwili, gdy trafiła do Amasyji. Ach, gdzie te czasy, gdy siedziało się w Wielkiej Sali i plotkowało o pałacowych sekretach z innymi nałożnicami? Sułtanka uśmiechnęła się na te wspomnienia. Mehmed świetnie sobie radził, więc zdecydowała, że wyjedzie szybciej. Po pożegnaniu matki, Mehmed otrzymał list, że jego babcia, Haseki Mahidevran Sułtan, zamieszka w Konyi i będzie zarządzać jego haremem. Książę niezmiernie się ucieszył, gdyż to właśnie z babcią miał najlepsze kontakty. Sułtanka zawsze wspierała Mehmeda i jego starszą siostrę, Nergissah, w każdym momencie ich życia. Mahidevran miała się zjawić za dwa dni, więc książę natychmiast rozpoczął przygotowania do przyjazdu babci.

 

                                                                       ***

Mahidevran czekała przed swoim powozem i przyglądała się kwitnącym różom, które w tym roku wyjątkowo pięknie zdobiły pałacowy ogród. Uśmiechnęła się tryumfalnie i podniosła głowę do góry. Czasy Hurrem dosięgają zenitu. Ta wstrętna żmija straciła ostatniego syna, który był bardzo niebezpiecznym konkurentem dla jej syna. To twój koniec Hurrem, teraz nadeszła moja era, moje zwycięstwo. Moje i mojego pierworodnego, który niebawem zasiądzie na tronie. Nagle, na horyzoncie pojawił się jej ukochany syn. Ucałował rękę matki i przytulił ją czule.

-Matko.-spojrzał na sułtankę z miłością.- Szerokiej i bezpiecznej drogi.

-Mój dzielny lwie.- odparła Mahidevran.- Dziękuję kochany, Mehmed na pewno przyjmie mnie jak należy. A ty mój synu, uważaj na wrogów. Oni tylko czekają, żeby cię zniszczyć.- spojrzała na księcia z troską.

-Nie martw się, mamo. Z bożą pomocą na pewno nic się nie wydarzy, nie martw się.- odpowiedział Mustafa z przekonaniem i jeszcze raz przytulił matkę na pożegnanie.

Sułtanka wsiadła powoli do powozu wraz ze swoją wierną służącą, Fidan Hatun. Odjeżdżając, spojrzała ostatni raz na monumentalny zamek Saruhanu.

 

                                                                       ***

Aleksandra obudziła się w zupełnie innym miejscu. Była w jakimś zamku, dużo mniejszym niż ten poprzedni. Rozejrzała się dookoła i zrozumiała, że nadal jest w tym okropnym kraju, a na dodatek jeszcze dalej od domu. Dziewczyna okropnie się rozzłościła i wyszła z Sali, gdzie spędziła ostatnią noc. Rozpaczliwie szukała wyjścia z tego piekielnego zamku, jednak bezskutecznie. Po chwili strażnicy złapali rudowłosą i odnieśli z powrotem do Sali. Aleksandra jednak nie dawała za wygraną. Krzyczała w niebogłosy i rzucała się, przy tym kopiąc strażników po nogach. Gdy już znalazła się w pomieszczeniu, jakaś kobieta podeszła do niej i ukarała ją. Nazywała się Raziye Kalfa i była zarządczynią tego haremu. Tydzień potem, Aleksandra wiedziała o pałacowych zasadach nieco więcej, dzięki lekcjom, zaczęła uczyć się pisać i czytać. Chciała napisać list do swojej rodziny z prośbą o pomoc. Parę dni potem, dziewczyna skończyła pisanie liściku i nocą wymknęła się poza mury pałacu. Miała przygotowaną szklaną butelkę, drewniany korek i kartkę z prośbą o ratunek. Gdy była gotowa już wrzucić list do wody, straże chwycili ją i butelkę. Została zaprowadzona najpierw do Raziye Kalfy, a potem przed oblicze samej Sułtanki Mahidevran.

 

                                                                       ***

Z oddali widać było monumentalne góry, łąki, pastwiska i ogromną rzekę, będącą tętniącym sercem Konyi. Sułtanka przyglądała się handlarzom i rybakom, w duchu podziwiając ich i dziękując im za ciężką pracę. Gdy powóz podjechał pod bramy pałacu i się zatrzymał, Mahidevran dała znać słudze, żeby pomógł jej wyjść. Sułtanka miała już swoje lata, ale nadal olśniewała urodą. Przed powozem czekał na nią jej ukochany wnuk.

-Pani…- powiedział książę ujmując jej rękę.- Jestem zaszczycony Twoją obecnością.

Oczy Mahidevran zabłyszczały z radości.

- Mehmed mój dzielny książę!- krzyknęła i przytuliła wnuka z radością.- To ja jestem zaszczycona. Podobno świetnie sobie radzisz.

-Matka jak zwykle przesadza, ale to prawda, dobrze mi się rządzi.-przytaknął potulnie.

-Kochany mój, nawet nie wiesz jak bardzo jesteś podobny do ojca. Taki dzielny, odważny i sprawiedliwy. Jestem z ciebie taka dumna. - powiedziała sułtanka, gładząc wnuka po policzku.

Mehmed uśmiechnął się i razem z babcią ruszyli w stronę pałacu. Książę oprowadził sułtankę po pięknym pałacu i zaprowadził do jej komnaty. Gdy tylko przekroczyli jej próg, Mahidevran westchnęła.

- Przepiękna komnata, taka przestrzenna i umeblowana w dobrym guście.- mówiła z zachwytem sułtanka.

Mehmed ucałował babcię w dłoń.

- Wszystko co najlepsze dla najcudowniejszej babci. – rzekł z zawadiackim uśmieszkiem na ustach.- Mam nadzieję, że szybko się tutaj zaaklimatyzujesz. Ja niestety muszę już wracać do obowiązków.

- Ja też mam taką nadzieję. – powiedziała z radością Mahidevran.- Oczywiście, mój kochany, niech Allah ma cię w opiece.

-Amen. Za pozwoleniem.- książę ukłonił się nisko i wyszedł.

Brak komentarzy:

Prześlij komentarz