***
Konya
Książę
Mehmed nareszcie dotarł do swojej wymarzonej prowincji. Zsiadł z konia i pomógł
swojej matce wyjść z powozu. Sułtanka Rumeysa spojrzała na syna z czułością.
Zdecydowała się pojechać do Konyi, by towarzyszyć swojemu dziecku i przez
pierwszy miesiąc pomagać w zarządzaniu sandżakiem. Jej ukochany, Mustafa,
wyjechał do Manisy, a ona miała do niego dołączyć później. Tydzień potem, do
haremu księcia przybyły nowe nałożnice, odesłane z Topkapi. Sułtanka musiała
przyznać, że były wyjątkowo piękne. Jedna z nich, rudowłosa dziewczyna, mocno
sprzeciwiała się kalfom i sprawiała kłopoty. Rumeysa widziała w niej samą
siebie, w chwili, gdy trafiła do Amasyji. Ach, gdzie te czasy, gdy siedziało
się w Wielkiej Sali i plotkowało o pałacowych sekretach z innymi nałożnicami?
Sułtanka uśmiechnęła się na te wspomnienia. Mehmed świetnie sobie radził, więc
zdecydowała, że wyjedzie szybciej. Po pożegnaniu matki, Mehmed otrzymał list,
że jego babcia, Haseki Mahidevran Sułtan, zamieszka w Konyi i będzie zarządzać
jego haremem. Książę niezmiernie się ucieszył, gdyż to właśnie z babcią miał
najlepsze kontakty. Sułtanka zawsze wspierała Mehmeda i jego starszą siostrę,
Nergissah, w każdym momencie ich życia. Mahidevran miała się zjawić za dwa dni,
więc książę natychmiast rozpoczął przygotowania do przyjazdu babci.
***
Mahidevran
czekała przed swoim powozem i przyglądała się kwitnącym różom, które w tym roku
wyjątkowo pięknie zdobiły pałacowy ogród. Uśmiechnęła się tryumfalnie i
podniosła głowę do góry. Czasy Hurrem dosięgają zenitu. Ta wstrętna żmija
straciła ostatniego syna, który był bardzo niebezpiecznym konkurentem dla jej
syna. To twój koniec Hurrem, teraz nadeszła moja era, moje zwycięstwo. Moje i
mojego pierworodnego, który niebawem zasiądzie na tronie. Nagle, na horyzoncie
pojawił się jej ukochany syn. Ucałował rękę matki i przytulił ją czule.
-Matko.-spojrzał
na sułtankę z miłością.- Szerokiej i bezpiecznej drogi.
-Mój
dzielny lwie.- odparła Mahidevran.- Dziękuję kochany, Mehmed na pewno przyjmie
mnie jak należy. A ty mój synu, uważaj na wrogów. Oni tylko czekają, żeby cię
zniszczyć.- spojrzała na księcia z troską.
-Nie martw
się, mamo. Z bożą pomocą na pewno nic się nie wydarzy, nie martw się.-
odpowiedział Mustafa z przekonaniem i jeszcze raz przytulił matkę na
pożegnanie.
Sułtanka
wsiadła powoli do powozu wraz ze swoją wierną służącą, Fidan Hatun.
Odjeżdżając, spojrzała ostatni raz na monumentalny zamek Saruhanu.
***
Aleksandra
obudziła się w zupełnie innym miejscu. Była w jakimś zamku, dużo mniejszym niż
ten poprzedni. Rozejrzała się dookoła i zrozumiała, że nadal jest w tym
okropnym kraju, a na dodatek jeszcze dalej od domu. Dziewczyna okropnie się
rozzłościła i wyszła z Sali, gdzie spędziła ostatnią noc. Rozpaczliwie szukała
wyjścia z tego piekielnego zamku, jednak bezskutecznie. Po chwili strażnicy
złapali rudowłosą i odnieśli z powrotem do Sali. Aleksandra jednak nie dawała
za wygraną. Krzyczała w niebogłosy i rzucała się, przy tym kopiąc strażników po
nogach. Gdy już znalazła się w pomieszczeniu, jakaś kobieta podeszła do niej i
ukarała ją. Nazywała się Raziye Kalfa i była zarządczynią tego haremu. Tydzień
potem, Aleksandra wiedziała o pałacowych zasadach nieco więcej, dzięki lekcjom,
zaczęła uczyć się pisać i czytać. Chciała napisać list do swojej rodziny z
prośbą o pomoc. Parę dni potem, dziewczyna skończyła pisanie liściku i nocą
wymknęła się poza mury pałacu. Miała przygotowaną szklaną butelkę, drewniany
korek i kartkę z prośbą o ratunek. Gdy była gotowa już wrzucić list do wody,
straże chwycili ją i butelkę. Została zaprowadzona najpierw do Raziye Kalfy, a
potem przed oblicze samej Sułtanki Mahidevran.
***
Z oddali
widać było monumentalne góry, łąki, pastwiska i ogromną rzekę, będącą tętniącym
sercem Konyi. Sułtanka przyglądała się handlarzom i rybakom, w duchu
podziwiając ich i dziękując im za ciężką pracę. Gdy powóz podjechał pod bramy
pałacu i się zatrzymał, Mahidevran dała znać słudze, żeby pomógł jej wyjść.
Sułtanka miała już swoje lata, ale nadal olśniewała urodą. Przed powozem czekał
na nią jej ukochany wnuk.
-Pani…-
powiedział książę ujmując jej rękę.- Jestem zaszczycony Twoją obecnością.
Oczy
Mahidevran zabłyszczały z radości.
- Mehmed
mój dzielny książę!- krzyknęła i przytuliła wnuka z radością.- To ja jestem
zaszczycona. Podobno świetnie sobie radzisz.
-Matka jak
zwykle przesadza, ale to prawda, dobrze mi się rządzi.-przytaknął potulnie.
-Kochany
mój, nawet nie wiesz jak bardzo jesteś podobny do ojca. Taki dzielny, odważny i
sprawiedliwy. Jestem z ciebie taka dumna. - powiedziała sułtanka, gładząc wnuka
po policzku.
Mehmed
uśmiechnął się i razem z babcią ruszyli w stronę pałacu. Książę oprowadził
sułtankę po pięknym pałacu i zaprowadził do jej komnaty. Gdy tylko przekroczyli
jej próg, Mahidevran westchnęła.
-
Przepiękna komnata, taka przestrzenna i umeblowana w dobrym guście.- mówiła z
zachwytem sułtanka.
Mehmed
ucałował babcię w dłoń.
- Wszystko
co najlepsze dla najcudowniejszej babci. – rzekł z zawadiackim uśmieszkiem na
ustach.- Mam nadzieję, że szybko się tutaj zaaklimatyzujesz. Ja niestety muszę
już wracać do obowiązków.
- Ja też
mam taką nadzieję. – powiedziała z radością Mahidevran.- Oczywiście, mój
kochany, niech Allah ma cię w opiece.
-Amen. Za
pozwoleniem.- książę ukłonił się nisko i wyszedł.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz