Rok 1554 Konstantynopol
Mihrimah otworzyła oczy. Do komnaty wpadały pojedyncze promienie słońca, które pięknie oświetlały pomieszczenie sułtanki. Spojrzała w bok. Na jej stoliku nocnym leżał mały pakunek, owinięty jedwabnym materiałem. Do wstążeczki był przywiązany liścik. Mihrimah postanowiła natychmiast dowiedzieć się kto jej to przysłał. Rozwinęła delikatnie pergamin.
„Najdroższa sułtanko!
Moje szczęście, słońce i księżycu, wiosno moja, najcudowniejsza z sułtanek, moja Mihrimah, ileż to dni już minęło bez blasku Twoich oczu, dźwięku śpiewnego głosu, uśmiechu, który każdego dnia doprowadza mnie do szaleństwa? Twój nic nie warty sługa, który swą siłę zawdzięcza pięknej i mądrej sułtance, codziennie modli się, by ponownie ujrzeć Twoją promienną twarz. O złotowłosa sułtanko, cudowna różo, gwiazdo poranna, klejnocie najcenniejszy, druga połówko, moje tchnienie, życie, duszo, sensie mojego życia, mój skarbie. Mam przyjemność oznajmić ci, że dzisiejsza wyprawa będzie ostatnią i wrócimy niedługo. Sułtan nie najlepiej się czuje, ale jest pod stałym nadzorem lekarzy. Bajazyd jest bardzo podekscytowany i nie może się doczekać walki. Jak zawsze pomagają nam Twoje gorliwe modlitwy i wierzymy, że szczęśliwie uda nam się wrócić z wyprawy.
Twój sługa Rustem”
Mihrimah odłożyła list. To już piąty list w tym miesiącu. Najwyraźniej Rustem próbuje ją przekonać do zmiany decyzji. Jednak to jest córka sułtanki Hurrem i ona nie pozwoli, żeby jakiś tam pasza próbował podważać jej decyzje. Po ich powrocie rozwiedzie się z nim i nikt, nawet jej matka, tego nie zmieni. Spojrzała z nieufnością na pakunek, lecz po chwili postanowiła go otworzyć. W środku znajdował się malutki pierścionek, który sprawiał wrażenie jakby siedział na nim mały feniks, obsadzony rubinami i szafirami. Był przepiękny. Na jej delikatnej dłoni wyglądał idealnie. Nagle, do komnaty weszła jej najukochańsza córeczka.
- Humasah, moje szczęście! – Mihrimah pospiesznie wstała z łóżka i przytuliła Ayse.- Jak się miewasz, wróbelku?
- Matko, gdy widzę jak promieniejesz, wszystkie problemy znikają.- odpowiedziała z uśmiechem sułtanka i pocałowała rękę matki. – Cóż za piękny pierścionek! Dlaczego wcześniej go nie widziałam?
- Przed chwilą otworzyłam prezent od twojego ojca. – powiedziała już mniej entuzjastycznie.- To prawda, jest śliczny, jednak serca kobiety nie zdobywa się przez podarunki, ale przez gesty i uczucia.
-Ależ matko, czym ojciec zawinił?- odparła z niepokojem Ayse.
- Wystarczy, córeczko.- szepnęła ostrzegawczo Mihrimah.- Muszę się ubrać, wracaj do komnaty. Później ciebie odwiedzę.
- Matko…
- Możesz odejść. – rzekła ostrzej sułtanka, urywając rozmowę.
Humasah wyszła z komnaty matki, z lekkim grymasem na ustach. Mihrimah nie lubiła podnosić głosu na Ayse, ale nie pozwalała wejść sobie na głowę. Wybrała piękną, jedwabną, szmaragdową suknię, do tego fantazyjną biżuterię i diadem. Gdy już była gotowa, postanowiła, że przywita się z matką. Sułtanka Hurrem od paru dni nie czuła się najlepiej.

Wrócę tu ❤
OdpowiedzUsuń